Sinsi Karanlık
Boş mezarlar gece havasını soluyor
Fırtına karanlığı yararken
Ay tepeler üzerinden geçip uzaklaşıyor
Ruhlar fısıldıyor...
Geceyarısını karanlıkta karşılıyorum
Sabahın ilk ışıklarını beklerken
Ama güneş doğmuyor
Ruhlar fısıldıyor...
Kalbime karlar yağıyor
Sonbahar yaprakları çürürken
Ölü bir rüzgar esiyor
Ben sonsuzluğun içinde erirken
Karanlığı hissederdim
Gelip beni sardığında
Artık çürüyen vücudum
Toprakta soğuduğunda
Ayazı hissederdim
Kara bulutlar toplandığında
Soğuk bir yağmur
Mezarımı ıslattığında
Sinsi karanlık...
Karanlık Sorrateira
Os túmulos respiram o ar da noite
Enquanto a tempestade corta a escuridão
A lua passa por cima das colinas e se afasta
As almas sussurram...
Eu me encontro na escuridão da meia-noite
Esperando os primeiros raios da manhã
Mas o sol não nasce
As almas sussurram...
A neve cai sobre meu coração
Enquanto as folhas de outono apodrecem
Um vento morto sopra
Eu derreto dentro da eternidade
Eu sentia a escuridão
Quando ela vinha me envolvendo
Meu corpo já em decomposição
Esfriava quando tocava o chão
Eu sentia o frio
Quando as nuvens negras se reuniam
Uma chuva gelada
Molhava meu túmulo
Sorrateira escuridão...