Aura
Kourissa raskaan pimeän
kivet kipuja jauhaa
suruista hilja kehräten
huntua kirojen kantaa
Kalpeana kirnuaa
harsoon kietoo hulluuden
irti laski horroksesta
taas raivaa rauta murheiden
Ei sammu koskaan aura musta
ei mikään tapa, ikävää
ei risti anna pelastusta
vain katkeruuttaan häpeää
Kulkee kanssa pahojen
sydän pelkkää routaa
saapuu laumassa petojen
niittää rauta murheiden
Aura
Caminhando na escuridão pesada
as pedras moem a dor
tecendo em silêncio as tristezas
carregando o véu das maldições
Pálido, se agita
o pano envolve a loucura
liberto do torpor
novamente desbrava o ferro das mágoas
Nunca se apaga a aura negra
nada a elimina, é um lamento
nenhuma cruz traz salvação
apenas a amargura envergonha
Caminha com os malignos
coração só de gelo
chega em bandos de feras
ceifando o ferro das mágoas