Laat je maar zinken
Ik heb je bedrogen met dat spook. Het kwam door het donker en de rook.
Al m'n beloftes gingen er één voor één vandoor met haar stem in m'n oor.
'Laat je maar zinken... verdrinken... Hoor je het klinken dan niet van de
nacht? Laat 't maar waaien, de hanen kraaien, voel je het verraaien dan
niet als je wacht?'
Ze zat me te plagen met dat lijf. Ze was nog iets anders dan 'dat wijf'.
Het begon te deinen, ik helde langzaam naar opzij. Het werd steeds meer
waar wat ze zei.
'Laat je maar zinken... verdrinken... Hoor je het klinken dan niet van de
nacht? Laat 't maar waaien, de hanen kraaien, voel je het verraaien dan
niet als je wacht?'
Alsof op haar kamer haar stilte begon, het land van de ogen dat grenst aan
de zee. Licht op de golven, het hart in de wind, als een kind zonder thuis
ging ik mee, mee, mee, hé...
'Laat je maar zinken... verdrinken... Hoor je het klinken dan niet van de
nacht? Laat 't maar waaien, de hanen kraaien, voel je het verraaien dan
niet als je wacht?'
Deixe-se afundar
Eu te enganei com aquele fantasma. Veio pela escuridão e pela fumaça.
Todas as minhas promessas foram embora uma a uma com a voz dela no meu ouvido.
'Deixe-se afundar... se afogar... Você não ouve o som da
noite? Deixe o vento soprar, os gansos grasnarem, você não sente a traição
quando espera?'
Ela estava me provocando com aquele corpo. Ela era algo mais do que 'aquela mina'.
Começou a balançar, eu me inclinei lentamente para o lado. O que ela dizia
começou a fazer cada vez mais sentido.
'Deixe-se afundar... se afogar... Você não ouve o som da
noite? Deixe o vento soprar, os gansos grasnarem, você não sente a traição
quando espera?'
Como se em seu quarto o silêncio começasse, a terra dos olhos que faz fronteira com
o mar. Luz nas ondas, o coração ao vento, como uma criança sem lar
eu fui junto, junto, junto, hé...
'Deixe-se afundar... se afogar... Você não ouve o som da
noite? Deixe o vento soprar, os gansos grasnarem, você não sente a traição
quando espera?'