395px

Mokum

Alex Roeka

Mokum

Je zag de sterren boven Bombay, de grote Yokohama-maan.
Je zag de weerschijn in de haven, het sein dat je weer moest gaan.
Je was een vlek in de verte, een sliert dunne grijze rook.
Je zag de zeeën nergens blijven en zo bleef je zelf ook.

Mokum, vieze ouwe hoer,
Je ponum is op z'n retour.
Nu blijf ik bij je, zwervensmoe,
Het dient toch nergens toe.

Je zag haar lopen op het eiland in de zon.
Je stierf de kleine ogendood.
Er was geen schip dat ging,
Geen angst of aarzeling,
Alleen nog wat haar hand gebood.
Ze hield je dag en nacht gevangen in haar krot,
Nooit meer ging je er vandoor.
Later heb je haar toch weer verlaten daar,
Waar je jezelf in haar verloor.

Mokum, vieze ouwe hoer,
Je ponum is op z'n retour.
Nu blijf ik bij je, zwervensmoe,
Het dient toch nergens toe.

De zee is zwart, de lichten slingeren zo wild,
De kabels kreunen op de lier.
Hoog en dreigend komt de sleep achter je aan,
Als je ooit verzuipt, ja, dan verzuip je hier.
Ze roepen 'hé, ho, ho, hou je vast,
Dit is geen reisje langs de Rijn.'
De haaien loeren op de schommelende boot.
Vanavond zullen we in Maracaibo zijn.

Mokum, vieze ouwe hoer,
Je ponum is op z'n retour.
Nu blijf ik bij je, zwervensmoe,
Het dient toch nergens toe.

Mokum

Você viu as estrelas acima de Bombaim, a grande lua de Yokohama.
Você viu o reflexo no porto, o sinal de que tinha que ir embora.
Você era uma mancha no horizonte, uma fina fumaça cinza.
Você viu os mares não ficarem e assim você também ficou.

Mokum, sua velha vagabunda,
Seu ponum já tá de volta.
Agora eu fico com você, cansado de vagar,
Não serve pra nada mesmo.

Você a viu andar na ilha sob o sol.
Você morreu de uma morte lenta e sem vida.
Não havia barco partindo,
Sem medo ou hesitação,
Só o que a mão dela ordenava.
Ela te prendeu dia e noite em seu barraco,
Nunca mais você fugiu de lá.
Depois você a deixou de novo lá,
Onde você mesmo se perdeu nela.

Mokum, sua velha vagabunda,
Seu ponum já tá de volta.
Agora eu fico com você, cansado de vagar,
Não serve pra nada mesmo.

O mar é negro, as luzes balançam tão loucamente,
Os cabos gemem na guincho.
Alto e ameaçador, o rebocador vem atrás de você,
Se você algum dia se afogar, é aqui que você vai.
Eles gritam 'ei, ho, ho, se segure firme,
Essa não é uma viagem pelo Reno.'
Os tubarões espreitam o barco balançando.
Esta noite estaremos em Maracaibo.

Mokum, sua velha vagabunda,
Seu ponum já tá de volta.
Agora eu fico com você, cansado de vagar,
Não serve pra nada mesmo.

Composição: