Mijn Kempen
Geen land ook ter wereld hoe schoon of hoe rijk,
is 't land van mijn harte, mijn heimat gelijk.
Hier zaaiden ons handen en groeit er ons brood.
Hier vinden wie gingen de rust in de dood.
Hier stap'len de wolken kastelen opeen,
en giert er een Noordzee heur wind om ons heen.
Hier jubelt de zomer in heide en ven:
hoe heerlijk de Kempen, zo schoon ik niets ken !
O mijn Kempen, ja mijn Kempen, o mijn enig heimatland.
En waarvoor een vlam van liefde eeuwig in mijn harte brandt.
Hier malen de molens de rust over 't land,
verdolen van wegels in 't stuivende zand.
Hier heersen de vlakten en ruiselt ons lied,
beklemmen geen verten het vrije verschiet.
Het goud van uw zandzee, het purper der hei,
het tovert visioenen van wellust in mij.
Van dennen en berken, van berken en den;
hoe heerlijk de Kempen, zo schoon ik niets ken.
O mijn Kempen, ja mijn Kempen, o mijn enig heimatland.
En waarvoor een vlam van liefde eeuwig in mijn harte brandt.
Minhas Terras
Nenhum país no mundo, por mais lindo ou rico que seja,
se compara à terra do meu coração, meu lar de verdade.
Aqui nossas mãos semearam e o pão cresce pra nós.
Aqui encontram descanso os que partiram em paz.
Aqui as nuvens se empilham como castelos no céu,
e o vento do Mar do Norte sopra forte ao nosso redor.
Aqui o verão canta nas charnecas e pântanos:
quão maravilhosas são as Kempen, nada é tão belo!
Oh, minhas Kempen, sim, minhas Kempen, oh, minha única terra natal.
E por isso uma chama de amor arde eternamente em meu coração.
Aqui os moinhos moem a paz sobre a terra,
perdidos em caminhos na areia que voa.
Aqui as planícies reinam e nosso canto ressoa,
nenhum horizonte distante oprime a vista livre.
O ouro da sua areia, o púrpura da charneca,
transforma-se em visões de prazer dentro de mim.
Das pinheiros e bétulas, das bétulas e pinheiros;
quão maravilhosas são as Kempen, nada é tão belo!
Oh, minhas Kempen, sim, minhas Kempen, oh, minha única terra natal.
E por isso uma chama de amor arde eternamente em meu coração.