O Parque Chora
Cê apenas foi mais um que cansou de esperar pela fé
Caiu na pista e seja o que Deus quiser
Hoje lembrei do teu sorriso de quando você falava
É nóis qui tá aí na área, por mais que o tempo sopre
Sopre olha só o que ele trouxe, minhas condolências
Ae seu Wilson e dona Rosa
Entre milhares você foi mais um que na cena do louco
Sentiu o quente do asfalto no rosto
Rosto cicatrizado, escondido no mar de rosas
No caixão de madeirite que guardo suas memorias
Parque são João tá de novo de luto, olha que pena
Mas dessa vez foi você que fez o replay da cena
Bateu na mesma tecla, preferiu o exemplo
Dos que antes dos 25 de idade na rua morreram
Correndo atrás da boa mesmo em sentido ao inferno
E o calção caindo com o peso do ferro
Agora é tarde pra voltar atrás, tarde pra escutar conselho
É tarde pra matar, o inimigo te matou primeiro
Parece que se deixou como herança pra quebrada
Extinto psicótico, uma pistola semi-automática
Pra invadir pelo mato a quebrada de baixo
E levar os sentimentos pra mãe do safado
Não restou nada, só um barraco solitário
O foda é saber que seu caixão ainda nem foi pago
O parque chora, chora, e hoje chora lágrimas de sal
Enquanto a morte ronda a baixada de fal
Olhos vermelhos, tristes lágrimas descendo
O clima é de funeral, é dia de luto no gueto
Ai jhow cadê você? O que qui aconteceu?
A cobra deu o bote, traiu, você nem viu
Esqueceu da cartilha dos ensinamentos
Um olho aberto, um passo a frente até com os parceiro
A falsidade arrastou você de quebrada
O que qui aconteceu, eles não corria por nóis ai na área?
Agora é ódio, tristeza, rancor
O parque chora com a sua morte independente dos que cê matou
E lá pra fora os verme falando
Não sabe da sx, te chama de mano
O crime é podre, sua mãe falou você não ouviu
O que cê consideravmquem te traiu
Parece até cena de filme ó, me lembro até hoje
Quebrada em peso, todo mundo em choque
Confesso nunca vi um velório tão lotado igual ao seu
Se esse foi o premio da vitória, aposto não valeu
Pelo menos pra mim não trouxe conforto
Os dois sumariado de ponto quarenta e os furo no corpo
E quem corria na cena agora também jaz
Descanse em paz, valarine esteja em paz
Só ferrou, o crime é tenso né? Puta que pariu ladrão
Mas quantos aqui se também num fez debruçar no chão?
Na lei do cão é pau no gato memo
A cada palmo de favela, uma poça de sangue fresco
Nem sei onde que cê foi parar, mas boa sorte
Parque são João tá de luto e chora sua morte
O parque chora, chora, e hoje chora lágrimas de sal
Enquanto a morte ronda a baixada de fal
Olhos vermelhos, tristes lágrimas descendo
O clima é de funeral, é dia de luto no gueto
Het Park Huilt
Jij was slechts weer iemand die moe was van het wachten op geloof
Viel in de goot en laat maar komen wat God wil
Vandaag dacht ik aan je glimlach toen je sprak
Hier zijn wij, hoe de tijd ook waait
Kijk eens wat het heeft gebracht, mijn deelneming
Hé meneer Wilson en mevrouw Rosa
Tussen duizenden was jij weer iemand die in de gekkenwereld
De hitte van het asfalt op zijn gezicht voelde
Gezicht vol littekens, verstopt in de rozenzee
In de houten kist bewaar ik je herinneringen
Park São João is weer in rouw, kijk hoe jammer
Maar deze keer was jij het die de scène herhaalde
Je drukte weer op dezelfde toets, gaf de voorkeur aan het voorbeeld
Van degenen die voor hun 25e op straat stierven
Achter het goede aan rennend, zelfs de weg naar de hel
En de broek zakt door het gewicht van de ijzer
Nu is het te laat om terug te keren, te laat om advies te horen
Het is te laat om te doden, de vijand heeft je eerst gedood
Lijkt alsof je het als erfgoed achterliet voor de wijk
Psychotische instinct, een semi-automatische revolver
Om door het struikgewas naar de wijk eronder te gaan
En de gevoelens naar de moeder van de schoft te brengen
Er bleef niets over, alleen een eenzame slum
Het vervelende is te weten dat je kist nog niet eens is betaald
Het park huilt, huilt, en vandaag huilt het zoute tranen
Terwijl de dood rondwaart in de vallei van fal
Rode ogen, trieste tranen vallen
De sfeer is van een begrafenis, het is rouwdag in het getto
Hé jhow, waar ben je? Wat is er gebeurd?
De slang heeft gebeten, verraden, je zag het niet eens
Vergeten wat je geleerd had
Één oog open, één stap vooruit zelfs met je maten
De valsheid heeft je uit de wijk gesleept
Wat is er gebeurd, renden ze nu niet meer voor ons hier in de buurt?
Nu is het haat, verdriet, wrok
Het park huilt om jouw dood, ongeacht wie je hebt gedood
En daarbuiten praten de wormen
Weten niets van de sx, noemen je bro
De misdaad is rot, je moeder zei het maar je hoorde niet
Wat je overwoog, wie je heeft verraden
Het lijkt wel een scène uit een film, oh, ik herinner me het tot vandaag
De wijk in schok, iedereen is verrast
Ik geef toe, ik heb nooit zo'n volle uitvaart gezien als die van jou
Als dit de prijs van de overwinning was, geloof me, het was het niet waard
Tenminste voor mij bracht het geen comfort
De twee afgemaakt met een .40 en de kogelwonden op het lichaam
En wie er op de scène rende ligt nu ook dood
Rust in vrede, valaarine, zij in vrede
Het is gewoon verrot, de misdaad is zwaar hè? Godverdomme strijder
Maar hoeveel hier hebben zichzelf ook niet op de grond gebogen?
In de hondenwet is het gewoon klappen
Elk stukje van de favela, een plas vers bloed
Ik weet niet waar je bent beland, maar veel succes
Park São João is in rouw en huilt om jouw dood
Het park huilt, huilt, en vandaag huilt het zoute tranen
Terwijl de dood rondwaart in de vallei van fal
Rode ogen, trieste tranen vallen
De sfeer is van een begrafenis, het is rouwdag in het getto