Wat nea fergiet
Want wat nea fergiet is ús heidensk hert
It hert dat de dreunen fan Mjöllnir heart
En wat nea fergiet en wat altyd bliuwt
Us grutskens, ús eare, de krêft fan in liuw
Want wat der ek bart en wêr’t wy ek gean
It is it bloed fan Ymir dat troch ús streamt
Bûn oan de boarne, grutbrocht yn striid
Us heidenske hert is wat wier nea fergiet
Al binne wy ferjage fan hillige grûn
Us risping en ús ekers oan it frjemdfolk jûn
Ien ding bliuwt fan ús, dêr komt nimmen oan
It leauwen yn ús goaden, it is in ûnbrekbere bân
Soannen fan Inguz, Wêda sil foar jim stean
En mank Ty en Tuner de einstriid yn gean
En al wêr’t jim ek stjerre, dochters fan Nertha
De ein is it begjin foar hja dy’t in heidensk hert ha
Op de troan fan Fosite is ús eigen rjocht ûntsien
En troch ús libben op it wetter is dat rjocht mei gien
Wy binne eigensinnich, wy knibbelje nea en laitsje om de dea
Wy binne eigenwiis, wy binne de Fries, dat wat nea fergiet
O que nunca se esquece
Pois o que nunca se esquece é nosso coração pagão
O coração que ouve os ecos de Mjöllnir
E o que nunca se esquece e o que sempre permanece
Nossa orgulho, nossa honra, a força de um leão
Pois o que quer que aconteça e para onde quer que vamos
É o sangue de Ymir que corre em nós
Ligados à fonte, criados na luta
Nosso coração pagão é o que realmente nunca se esquece
Embora tenhamos sido expulsos de terras sagradas
Nossas raízes e nossos laços entregues a estranhos
Uma coisa permanece conosco, disso ninguém pode tirar
A fé em nossos deuses, é um laço inquebrável
Filhos de Inguz, Wêda estará diante de vocês
E entre Ty e Tuner, a batalha final se aproxima
E onde quer que vocês morram, filhas de Nertha
O fim é o começo para aqueles que têm um coração pagão
No trono de Fosite, nosso próprio direito é revelado
E através de nossas vidas sobre as águas, esse direito é mantido
Somos teimosos, nunca nos ajoelhamos e rimos da morte
Somos obstinados, somos os Frísios, o que nunca se esquece