De ontmoeting in de schemering van zijn laatste uren. (The meeting, in the gloom of his last hours)
De vrouw bleek een man,
Verrotte vleugels aan zijn schouders.
De geur van stervend mensenvlees,
Deden zijn ogen prikken.
'Gij zult vechten, machtige krijger!
Mijn land is in gevaar,
Zoerachorijach dreigt te overwinnen,
Dus stal ik jou, zijn waardevolste schat!'
Sprak hij op vriendelijke toon
Nu zijn stem reeds strenger geworden,
sprak hij een laatste woord.
'Gij zijt van mij, geen weg baant trug naar huis.
Gevangen ben je, tussen rottend gespuis!'
Iothra schrok en keek naar boven,
Met de hoop op dingen die slechts zijn te hopen.
Maar de lucht was zwart, zijn ogen rood,
Hij deed niet wat Zoerachorijach hem gebood.
Langzaam vloog de shim bij hem weg,
Een schelle lach klonk in het koninkrijk door,
Zoals lang geleden eens tevoor...
O Encontro no Crepúsculo de Seus Últimos Momentos
A mulher se revelou um homem,
As asas podres em seus ombros.
O cheiro de carne humana morrendo,
Fazia seus olhos arderem.
'Você vai lutar, poderoso guerreiro!
Meu país está em perigo,
Zoerachorijach ameaça vencer,
Então eu te roubei, seu tesouro mais valioso!'
Falou ele em tom amigável
Agora sua voz já estava mais severa,
Ele pronunciou uma última palavra.
'Você é meu, não há caminho de volta pra casa.
Você está preso, entre a escória podre!'
Iothra se assustou e olhou pra cima,
Com a esperança em coisas que só podem ser esperadas.
Mas o céu estava negro, seus olhos vermelhos,
Ele não fez o que Zoerachorijach lhe ordenou.
Devagar, a shim voou para longe dele,
Uma risada estridente ecoou pelo reino,
Como há muito tempo atrás...