Als je later stil gaat wonen...
Als je later stil gaat wonen
In een huisje op de hei
En je wordt een doodgewone
Een vergeten zij of hij
Dan begin je pas te leven
Ook al woon je nog zo klein
Als je daar ten langen leste
Helemaal jezelf mag zijn
Als je later stil gaat wonen
En je schrijft geen brieven meer
Met 'gebeurlijk' en met 'nopens'
En met steeds 'ik heb de eer'
Maar je schrijft weer doodeenvoudig
Dan besef en voel je pas
Hoe 'n verwaand stuk eigenwijsheid
Je, al taalverknoeiend, was
Als je later stil gaat wonen
Ongenoemd en onbekend
En je mag daar, in dat huisje
Zijn en blijven wat je bent
En je leest dan in je krantje
Van dat vroegere gedoe
Zie, dan ga je zielstevreden
's Avonds naar je bedje toe
Als je later stil gaat wonen
In een huisje met een hond
En je loopt dan met een gieter
Door je bloemenperkjes rond
En je rookt je ochtendpijpje
In de zachte zonneschijn
Dan begrijp je pas de weelde
Van jezelf te mogen zijn
Quando você morar em silêncio mais tarde...
Quando você morar em silêncio mais tarde
Em uma casinha na colina
E se tornar uma pessoa comum
Um esquecido ele ou ela
Então você começa a viver de verdade
Mesmo que more em um lugar pequeno
Quando finalmente, por fim,
Você puder ser totalmente você mesmo
Quando você morar em silêncio mais tarde
E não escrever mais cartas
Com 'talvez' e 'de repente'
E sempre 'é uma honra'
Mas você escreve de forma simples
Então você percebe e sente
Como era arrogante e teimoso
Você, que se enrolava com as palavras
Quando você morar em silêncio mais tarde
Sem nome e desconhecido
E você puder, naquela casinha
Ser e continuar sendo quem você é
E você lê no seu jornal
Sobre aquelas coisas do passado
Veja, então você vai dormir em paz
À noite, indo para a sua caminha
Quando você morar em silêncio mais tarde
Em uma casinha com um cachorro
E você andar com um regador
Pelos seus canteiros de flores
E fumar seu cachimbo de manhã
Sob o suave sol
Então você realmente entende a riqueza
De poder ser você mesmo