395px

Ressurgir do Lamento

Angelo Branduardi

Loibere Risen

Loibere risen von den boimen hin
zu tal des stan blot ir este.
Blomen sich wisen daz se sint
vurtorben al,
schoene was ir gleste.
Sus twinget de rife maniger hande
wurzel sal,
des bin ich gar sere betrubet.
Nu ich zu grife:
sint der winder ist so kal,
des wirt nuwe vroide geubet.
Helfet mir schallen hundert tusent
vroiden mer,
wen des meien blute kan bringen.
Rosen de vallen an minr vrowen
roter ler, da von wil ich singen.
Twingt mich de kulde, al ir wurzel
smackes ger
de sint an ir libe gestrowet.
Wurbe ich ir hulde, son bedrocht
ich vroiden mer,
sus de minningliche mich vrowet.

Ressurgir do Lamento

Ressurgir do lamento das árvores
até o vale do sangue que é este.
As flores se mostram que estão
mortas já,
bonitas eram suas cores.
Assim, a dor de muitas mãos
me consome,
por isso estou tão triste.
Agora que eu pego:
o inverno está tão frio,
que não trará nova alegria.
Ajude-me a gritar centenas de mil
alegrias a mais,
se meu sangue puder trazer.
Rosas caem sobre minha amada
vermelhas, disso eu quero cantar.
Afrige-me o frio, todas suas raízes
são amargas
que estão sobre seu amor espalhadas.
Se eu conquistar sua graça, então trarei
alegria a mais,
assim a lembrança me alegra.