Estrela da Tarde
Era a tarde mais longa de todas as tardes
Que me acontecia
Eu esperava por ti, tu não vinhas
Tardavas e eu entardecia
Era tarde, tão tarde, que a boca
Tardando-lhe o beijo, morria
Quando à boca da noite surgiste
Na tarde tal rosa tardia
Quando nós nos olhamos tardamos no beijo
Que a boca pedia
E na tarde ficamos unidos ardendo na luz
Que morria
Em nós dois nessa tarde em que tanto
Tardaste o Sol amanhecia
Era tarde demais para haver outra noite
Para haver outro dia
Meu amor, meu amor
Minha estrela da tarde
Que o luar te amanheça e o meu corpo te guarde
Meu amor, meu amor
Eu não tenho a certeza
Se tu és a alegria ou se és a tristeza
Meu amor, meu amor
Eu não tenho a certeza
Foi a noite mais bela de todas as noites
Que me aconteceram
Dos noturnos silêncios que à noite
De aromas e beijos se encheram
Foi a noite em que os nossos dois
Corpos cansados não adormeceram
E da estrada mais linda da noite uma festa de fogo fizeram
Foram noites e noites que numa só noite
Nos aconteceram
Era o dia da noite de todas as noites
Que nos precederam
Era a noite mais clara daqueles
Que à noite amando se deram
E entre os braços da noite de tanto
Se amarem, vivendo morreram
Meu amor, meu amor
Minha estrela da tarde
Que o luar te amanheça e o meu corpo te guarde
Meu amor, meu amor
Eu não tenho a certeza
Se tu és a alegria ou se és a tristeza
Meu amor, meu amor
Eu não tenho a certeza
Eu não sei, meu amor, se o que digo
É ternura, se é riso, se é pranto
É por ti que adormeço e acordo
E acordado recordo no canto
Essa tarde em que tarde surgiste
Dum triste e profundo recanto
Essa noite em que cedo nasceste despida
De mágoa e de espanto
Meu amor, nunca é tarde nem cedo
Para quem se quer tanto!
Ster van de Tarde
Het was de langste namiddag van allemaal
Die me ooit overkwam
Ik wachtte op jou, je kwam niet
Je liet op zich wachten en ik raakte in de namiddag
Het was laat, zo laat, dat de lippen
Op het wachten van de kus, stierven
Toen je aan de avond kwam opduiken
In die late rozen-namiddag
Toen we elkaar aankeken, wachtte de kus
Die de lippen vroegen
En in de namiddag bleven we samen smelten in het licht
Dat stierf
In ons beiden die namiddag waarin zo veel
Je de zon deed opkomen
Het was te laat voor een andere nacht
Voor een andere dag
Mijn liefde, mijn liefde
Mijn ster van de namiddag
Dat het maanlicht je laat ontwaken en mijn lichaam je bewaren
Mijn liefde, mijn liefde
Ik heb geen zekerheid
Of je de vreugde bent of de verdriet
Mijn liefde, mijn liefde
Ik heb geen zekerheid
Het was de mooiste nacht van allemaal
Die me overkwam
Van de stille nachten die in de nacht
Volgepropt waren met geuren en kussen
Het was de nacht waarin onze twee
Vermoeide lichamen niet in slaap vielen
En van de mooiste weg van de nacht een feest van vuur maakten
Het waren nachten en nachten die in één nacht
Ons overkwamen
Het was de dag van de nacht van alle nachten
Die ons voorgingen
Het was de helderste nacht van degenen
Die zich in de nacht met liefde overgaven
En tussen de armen van de nacht, door zo te
Hebben bemind, stierven ze
Mijn liefde, mijn liefde
Mijn ster van de namiddag
Dat het maanlicht je laat ontwaken en mijn lichaam je bewaren
Mijn liefde, mijn liefde
Ik heb geen zekerheid
Of je de vreugde bent of de verdriet
Mijn liefde, mijn liefde
Ik heb geen zekerheid
Ik weet het niet, mijn liefde, of wat ik zeg
Tederheid is, of lachen, of huilen
Het is om jou dat ik in slaap val en wakker word
En wakker denk aan de hoek
Die namiddag waarin je zo laat opkwam
Uit een treurig en diep hoekje
Die nacht waarin je vroeg naakt werd geboren
Zonder verdriet of schrik
Mijn liefde, het is nooit te laat of te vroeg
Voor wie zo veel van elkaar houdt!