De eenzamen
IV
Stil sta ik in de steppe,
De doffe zon gaat onder,
De schrale maan verschijnt.
Het gras dampt, klam en vochtig,
De grond blijft stijf bevroren
In heete korte zomer:
't Blijft winter in de zomer.
De klokjes zijn nog hoorbaar,
Het rulle spoor nog zichtbaar,
De kar is al verdwenen.
Ja, alles gaat, verdwenen…
Wat over is gebleven
Is lief maar onvoldoende
Om op te leven.
Os Solitários
IV
Parado estou na estepe,
O sol apagado se põe,
A lua pálida aparece.
A grama embaça, úmida e fria,
O chão continua duro e congelado
No calor do verão curto:
Ainda é inverno no verão.
Os sinos ainda são audíveis,
A trilha ainda é visível,
A carroça já sumiu.
Sim, tudo vai, desapareceu...
O que sobrou
É amor, mas insuficiente
Para se viver.