De ontdekker
Hij had het land waarvoor hij scheepging lief,
Lief, als een vrouw 't verborgen komende.
Er diep aan denkend stond hij droomende
Voor op de plecht en als de boeg zich hief
Was 't hem te moede of 't zich reeds bewoog
Onder de verten, waarin 't sluimerde,
Terwijl 't schip, door de waterscheiding schuimende,
Op de aanbrekende geboort' toevloog.
Maar toen het lag ontdekt, leek het verraad.
Geen stille onzichtbre streng verbond hen tweeën.
Hij wilde 't weer verheimlijken -te laat:
Het lag voor allen bloot. Hem bleef geen raad
Dan voort te varen, doelloos, desolaat
En zonder drift - leeg, over leege zeeën.
O Descobridor
Ele amava a terra para a qual navegava,
Amava como se fosse uma mulher que se revela.
Pensando fundo, ele sonhava
Na proa do barco, enquanto a proa se erguia.
Era como se sentisse que já se movia
Sob as profundezas, onde tudo dormia,
Enquanto o navio, cortando as águas,
Rumo à nova vida se dirigia.
Mas quando foi revelado, parecia traição.
Nenhum laço invisível unia os dois.
Ele queria esconder de novo - tarde demais:
Estava exposto a todos. Sem saída,
Só lhe restava seguir em frente, sem rumo, desolado
E sem ânimo - vazio, sobre mares vazios.