November
Het regent en het is november
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender
Zijn heimelijke pijnen draagt
En in de kamer, waar gelaten
Het dagelijks leven wordt verricht
Schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddaglicht.
De jaren gaan zoals zij gingen
Er is allengs geen onderscheid
Meer tussen dove erinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid
Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan den tijd
Altijd november, altijd regen
Altijd dit lege hart, altijd
Novembro
Tá chovendo e é novembro
De novo chega o outono e atormenta
O coração, que triste, mas sempre aguenta
Suas dores secretas, que enfrenta
E na sala, onde resignados
O dia a dia vai se desenrolar
Brilha das ruas desoladas
Uma luz de tarde sem cor no ar.
Os anos passam como sempre passaram
Já não há mais distinção
Entre lembranças que ficaram
E o que se vive e se espera em vão
Perdidos estão os caminhos novos
Pra escapar do tempo que não cessa
Sempre novembro, sempre chuva
Sempre esse coração vazio, sempre.