Tot Je Weet Dat Je Dat Denkt
Hoe je luistert naar de juffrouw, mist geen woord van wat ze zegt
Hoogezand en leidend voorwerp komt in goede grond terecht
Ze laat jou haar potlood slijpen, ze ruikt zacht naar appelmoes
Als ze een krul achter je werk zet, haar blote armen uit haar blouse
Ja, je wilt het leven snappen, verslindt elk boek dat je vindt
Je neemt zevenmijlse stappen, leeft gejaagd als door de wind
Langs de pleinen met het oproer om het razen van de tijd
Naar de kloosters met de raadsels in de sterren uitgespreid
Of men daar water bij de wijn
Of juist wijn als water schenkt
Oh, je denkt dat je het weet
Tot je weet dat je dat denkt
Tot je weet dat je dat denkt
In de krochten van de steden waar het gist en het krioelt
Waar het leven wordt beleden zoals poëzie bedoelt
Met de luizen in syllaben, als een dolkstoot naar de macht
Tot het fonkelt van de schoonheid in de asla van de nacht
Zo rechtlijnig en volhardend
Als een zatte fietser zwenkt
Zo denk jij dat je het weet
Tot je weet dat je dat denkt
Tot je weet dat je dat denkt
Dwars tot het lege land van Texas, tot in Moskou en daarna
Van de Surinaamse jungle naar de kust van Puglia
Aan een tafel op een bergotp, dichtbij huis, een eind ver heen
Nee, er is geen dag hetzelfde, geen zon schijnt zoals het scheen
Of die sirene op die rots daar
Je nu waarschuwt of juist wenkt
Oh, je denkt dat je het weet
Tot je weet dat je dat denkt
In de auto op benzine
Als je net diesel hebt getankt
Oh, je denkt dat je het weet
Tot je weet dat je dat denkt
Tot je weet dat je dat denkt
Até que você saiba que pensa
Como você ouve a senhora não perde uma palavra do que ela diz
A areia do feno e o objeto principal acabarão em bom solo
Ela deixa você afiar o lápis, ela cheira a molho de maçã
Quando ela coloca um cacho atrás do seu trabalho, os braços nus da blusa
Sim, você quer entender a vida, devorar todos os livros que encontrar
Você dá sete milhas, vive como o vento
Ao longo das praças com o alvoroço da corrida do tempo
Aos mosteiros com enigmas nas estrelas
Se há água com o vinho
Ou apenas despeje vinho como água
Você acha que sabe
Até você saber que pensa que
Até você saber que pensa que
Nas profundezas das cidades onde fermenta e enxames
Onde a vida é confessada como poesia significa
Com os piolhos nas sílabas, como uma adaga lançada ao poder
Até brilhar com beleza na gaveta de cinzas da noite
Tão simples e persistente
Quando um ciclista são
É assim que você pensa que sabe
Até você saber que pensa que
Até você saber que pensa que
Direto para a terra vazia do Texas, para Moscou e além
Da selva do Suriname à costa da Apúlia
Em uma mesa em uma montanha, perto de casa, longe
Não, nenhum dia é o mesmo, nenhum sol brilha do jeito que brilhava
Ou aquela sirene naquela rocha ali
Agora você avisa ou acena
Você acha que sabe
Até você saber que pensa que
No carro a gasolina
Se você acabou de reabastecer diesel
Você acha que sabe
Até você saber que pensa que
Até você saber que pensa que