Hunker
Het zingt in de lucht
Het druipt van de muren
Het valt uit de tassen
Van de mensen op straat
Het staat in de ogen
Van de jongens in disco's
Meisjes in tricots
Strak van gelaat
Het galmt door de gangen
Van de flats en de metro's
Het schreeuwt van de daken
Het scheurt in de auto's
Het zingt in de lucht
Het knalt door de muren
Het hangt in de huizen
Het kruipt waar het gaat
Het knaagt in fabrieken
Het zeurt in de kroegen
Het sist als een druppel
Op een gloeiende plaat
Willen maar niet kunnen
Er moet gauw iets gebeuren
Deze wereld te krap
Geen lucht te veel deuren
Het laat niet meer los als het toeslaat
Het laat niet meer los
Hunker
Hunker
Het zingt in de lucht
Het druipt van de muren
Het valt uit de tassen
Van de mensen op straat
Het staat in de ogen
Van de jongens in disco's
Meisjes in tricots
Strak van gelaat
Het smoort op het asfalt
Op zaterdagmorgen
Het komt met een klap
En het gaat niet meer zonder
Het laat niet meer los als het toeslaat
Het laat niet meer los
Hunker
Hunker
Willen maar niet kunnen
Er moet gauw iets gebeuren
Deze wereld te krap
Geen lucht te veel deuren
Het zit diep van binnen
Te stuiten naar buiten
Dat groene reptiel
Dat bijt en dat zuigt
Aan de punt van je ziel
Het laat niet meer los als het toeslaat
Het laat niet meer los
Hunker
Hunker
Aperto
Canta no ar
Escorre das paredes
Cai das bolsas
Das pessoas na rua
Está nos olhos
Dos garotos nas baladas
Meninas em tricôs
Com o rosto tenso
Ecoa pelos corredores
Dos prédios e do metrô
Grita dos telhados
Rasga nos carros
Canta no ar
Explode pelas paredes
Paira nas casas
Se arrasta onde vai
Morde nas fábricas
Enche o saco nos bares
Sibilando como uma gota
Em uma chapa quente
Querem, mas não conseguem
Precisa acontecer logo
Esse mundo é pequeno demais
Sem ar, muitas portas
Não solta mais quando ataca
Não solta mais
Aperto
Aperto
Canta no ar
Escorre das paredes
Cai das bolsas
Das pessoas na rua
Está nos olhos
Dos garotos nas baladas
Meninas em tricôs
Com o rosto tenso
Sufoca no asfalto
Na manhã de sábado
Vem com um estrondo
E não vai mais embora
Não solta mais quando ataca
Não solta mais
Aperto
Aperto
Querem, mas não conseguem
Precisa acontecer logo
Esse mundo é pequeno demais
Sem ar, muitas portas
Está fundo dentro
Querendo sair
Aquele réptil verde
Que morde e suga
Na ponta da sua alma
Não solta mais quando ataca
Não solta mais
Aperto
Aperto