Misverstand
Ontkleed ben ik een mager kaasgewrocht
waarin de zilte knoken ruikbaar knakken;
pollen winters gras drinken het vocht
uit holtes, die te kort waren gebakken.
Een opgebroken ton van beenderduigen,
van zeen en zenuwen geknoopt, behangen
met gelijmd antiek en dunne, bleke slangen
waaruit het hart zijn lauwe dronk moet zuigen.
Waar is de ziel? Zwaait zij nog touw op touw
tussen bewierde dingen in mijn buik
die juttersbuidel vol van ongebruik?
Mijn ziel was een gezichteloze vrouw
doch vele tijden gingen na die tijd voorbij
toen zij kon bovenkolken uit mijn longen
wanneer de schemergeuren binnendrongen
totdat ik zong alsof zij zong in mij.
Vaak, opgestoten tot mijn schedeldak,
nam zij mijn oogappels in beide handen
om te zien, of brak tussen mijn tanden
naar buiten met haar zachte achtervlak.
Vergeefs heb ik mijn ziel zo liefdevol gehaat,
haar hoofd met as van mijn verbrande zinnen
bestrooid: zij snikt wellicht daarbinnen
met in haar handen mijn gelaat.
Mal-entendido
Desnudado, sou um magro pedaço de queijo
onde os ossos salgados estalam ao toque;
pólen de invernos bebe a umidade
de buracos que foram assados por pouco tempo.
Um barril quebrado de ossos e carne,
de mar e nervos entrelaçados, adornado
com antiguidades coladas e cobras finas e pálidas
de onde o coração deve sugar sua bebida morna.
Onde está a alma? Ela ainda balança corda sobre corda
entre coisas admiradas dentro da minha barriga
que é um saco de pescador cheio de coisas sem uso?
Minha alma era uma mulher sem rosto
mas muitos tempos se passaram desde então
quando ela podia borbulhar de meus pulmões
quando os aromas do crepúsculo invadiam
até que eu cantei como se ela cantasse em mim.
Frequentemente, empurrada até o topo do meu crânio,
ela pegava minhas pupilas com ambas as mãos
para ver, ou quebrava entre meus dentes
para fora com sua parte de trás suave.
Em vão, eu odiei minha alma com tanto amor,
seu rosto coberto com cinzas de minhas frases queimadas:
ele talvez soluça lá dentro
com meu rosto em suas mãos.