395px

Minhas damas e faisões

Dungen

Mina damer och fasaner

Mina damer och fasaner,
nog hälsar ni väl på nån gång?
Ni är lätta och lagom,
men kissa på er i alla fall.

Men nånting skrämmer mig.

För att man pundade i skolan,
bara för man inte sa förlåt,
för att man bygger egna grejer,
slutar det alltid med ett gräl.

Men nånting skrämmer mig.

Stackars lilla glin,
mätt på medicin,
vara fin och lida pin,
[?].

Men nånting skrämmer mig.
Men nånting skrämmer mig.

Minhas damas e faisões

Minhas damas e faisões,
vocês não costumam dar um alô?
Vocês são leves e na medida,
más que se mijem de qualquer jeito.

Mas tem algo que me assusta.

Porque se meteu em confusão na escola,
só porque não pediu desculpa,
porque a gente faz suas próprias paradas,
sempre acaba em briga.

Mas tem algo que me assusta.

Coitadinha da criança,
cheia de remédio,
querendo ser legal e sofrendo,
[?].

Mas tem algo que me assusta.
Mas tem algo que me assusta.

Composição: Dungen / Gustav Ejstes