Vento do Mar

Nadmorski wiatr potargał parasolki.

Zardzewiałe karabiny ukrywają lufy pośród fal i sypie piach,

a wszędzie tam, gdzie sięga wzrok, czy wyobraźnia figle płata,

szumią fale i dziewczyny w słońcu wśród tych fal,

a wiatr nadmorski pianę strzępi, wśród pamięci nie odnajdziesz.

Tłum łabędzi, krzyczą mewy, mazut klei stopy.

Niech to szlag.

Łzy wzruszenia pośród zamków z piasku,

gdzie dzieciństwo sprzed wypadku dorosłości ciągle trwa.

O vento do mar bagunçou os guarda-sóis.

Fuzis enferrujados escondem canos entre as ondas e espalham areia,

e em todo lugar onde a vista alcança, ou a imaginação prega peças,

ondas sussurram e garotas no sol entre essas ondas,

e o vento do mar vai despedaçar a espuma, entre memórias você não vai encontrar.

A multidão de cisnes, gritos de gaivotas, o óleo gruda nos pés.

Que se dane.

Lágrimas de emoção entre castelos de areia,

donde a infância antes do acidente da vida adulta ainda persiste.