395px

Sebastião

Els Pets

Sebastia

Tot és tan fosc aquesta nit
qui ha marxat no tornarà
i la buidor que tens al pit
potser el temps te l'omplirà.

Tot és tan gris aquest mati
que ni els ocells volen volar
vull para el temps ara i aqui
i tornar a comencar!

La tarda avanca cap al vespre
i ara és tan tard com ahir,
ningu no obre cap finestra
cruel ha vencut el desti.

Ara fa vent, bufa de ponent,
les fulles seques ballen un trist compàs.
Volen al vent... i s'alcen,
volen al vent... i cauen.

Un fred estrany aquesta nit
la pluja dibuixa un vel,
el forn de pa s'ha fet petit
cauen llàgrimes de gel.

Aspre veri d'aquest mati
m'ha despertat la veritat,
el malson és d'ara i aqui
i ningu no ha somiat!

La tarda és més orfe que mai
el vespre es banya de dol,
la solitud omple l'espai,
com trigarà a sortir el sol.

Ara fa vent, bufa de ponent,
les fulles seques ballen un trist compàs.
Volen al vent... i s'alcen,
volen al vent... i cauen.

Sebastião

Tudo é tão escuro esta noite
quem foi embora não vai voltar
E o vazio que você tem no peito
quem sabe o tempo vai preencher.

Tudo é tão cinza esta manhã
que nem os pássaros querem voar
quero parar o tempo aqui e agora
e recomeçar!

A tarde avança para o entardecer
e agora é tão tarde quanto ontem,
ninguém abre nenhuma janela
cruel, o destino venceu.

Agora está ventando, sopra do oeste,
as folhas secas dançam um triste compasso.
Voam ao vento... e se levantam,
voam ao vento... e caem.

Um frio estranho esta noite
a chuva desenha um véu,
o forno de pão ficou pequeno
caiem lágrimas de gelo.

A verdade áspera desta manhã
me acordou da realidade,
o pesadelo é aqui e agora
e ninguém sonhou!

A tarde é mais órfã do que nunca
o entardecer se banha em luto,
a solidão preenche o espaço,
quanto tempo vai demorar para o sol sair.

Agora está ventando, sopra do oeste,
as folhas secas dançam um triste compasso.
Voam ao vento... e se levantam,
voam ao vento... e caem.

Composição: