Gebroken Wit
't is stoem, den tijd die vliegt voorbij
dat telt voor mij, maar ook voor a
en als ik zien hoe da gij d'er zit
ge zijt precies een hopeke shit
dan pak ik nog maar ne cognac
en ik weet ik weur een beetje zat
ik krijg een stuk in mijne frak
omdat gij ooit mijn hart nog brak
en al is dat al lang voorbij
toch voele kik nog iet voor a
gij ziet er soms uit lak een wrak
in u versleten jogginpak
of in dieje t-shirt van De Krak
met uwen boek van Montignac
ja, mòrgen beginde gij d'er aan
maar als ge na als is recht zou staan
en ziet is daar, daar op de kast
ziet is naar dieje foto, hoe dat eht ooit was
die knappe vrouw daar neffe mij
dat waarde gij, dat waarde gij
maar dat is na allemaal weg
het is voorbij, voorgoe voorbij
en toch een beetje maquillage misschien
een beetje rood on uwe mond
en aan uw ogen een beetje zwart
een beetje blosh op uw kaken en veel op uw hart
doet dieje verslete peignoir na is af
en bijt uw nagels niemeer af
't apartement dat heeft ons kleur
uw ogen zijn gebroken wit
uw vingers van sahara-zand
deur peter stuyvesant opgebrand
en als kik dan iet vertel
in heel schoon woorden van pastel
dan schreeuwde gij een aquarel
gij luistert nooit naar wa'k vertel
gij zet u puntjes op mijn i
maar voorwa probeert 't dan is niet
misschien hebben wij dan toch nog een kans
maar nee, gij denkt altijd da'k ik maar zwans
maar al bij al, gij zijt mijn vrouw
en niet alleen zo veur de schijn
ik zou echt alles willen geven
als gij mijn maske terug kon zijn
maar gij, gij trekt het u niet aan
'k heb het verstaan
't is gedaan...
Branco Quebrado
'É uma loucura, o tempo que voa
isso conta pra mim, mas também pra você
E quando vejo como você tá
parece que é só uma bagunça
Então pego mais um conhaque
E sei que já tô um pouco bêbado
Fico puto com a minha sorte
porque você um dia quebrou meu coração
E mesmo que isso já tenha passado
ainda sinto algo por você
Você às vezes parece um trapo
com esse seu moletom surrado
ou naquela camiseta do De Krak
com seu livro do Montignac
Sim, amanhã você começa de novo
mas se você conseguisse se levantar
e olhasse ali, em cima da estante
veja aquela foto, como era antes
Aquela mulher bonita ao meu lado
era você, era você
mas isso tudo já se foi
é passado, já era
E mesmo um pouco de maquiagem talvez
um pouco de vermelho na sua boca
e um pouco de preto nos seus olhos
um pouco de blush nas suas bochechas e muito no seu coração
faz aquele roupão surrado parecer
que você não roeu mais as unhas
O apartamento perdeu a cor
seus olhos são um branco quebrado
seus dedos cheiram a areia do Saara
queimados pelo Peter Stuyvesant
E quando eu falo algo
com palavras bonitas de pastel
você grita uma aquarela
você nunca escuta o que eu digo
Você coloca os pontos nos meus is
mas por que você tenta, então, não é?
Talvez ainda tenhamos uma chance
mas não, você sempre acha que eu tô de brincadeira
Mas no fundo, você é minha mulher
não só por aparência
Eu daria tudo o que tenho
se você pudesse ser minha máscara de novo
Mas você, você não se importa
Eu entendi
acabou...