Knovelaer
Hoorns galmen door nachtelijk donker
Vrede met 'n hamer in haar slaap gestoord
Fakkels voeren krijgsgewoel tot verre
Door gans 't rauwe Neerlands oord
Klingen klinken machtig
Over 't veld en veen
Totdat de kerk vergaan is
En God huilt vroom alleen
't Lemmet al glinsterend in de boze hand
Laarzen drukken beenderen ver in het zand
Gloed schittert vonken van vlammende krijg
't Zwaard zorgt ervoor dat de vijand immer zwijgt
Klingen klinken prachtig
Door het merg en been
Tot Gods volk vergaan is
Nacht valt over hen heen
Al dat gilt uit kelen zo angstig
Huivert huilend met 'n gelaat doodsbleek
Kruist mijn lach, mijn slag, mijn schicht
Waar ik de vlam zet in 't onschuldig wicht
Klingen klinken machtig
Over 't veld en veen
Totdat de kerk vergaan is
En God huilt vroom alleen
Knovelaer
Ecos de Hoorn ressoam na escuridão da noite
Paz com um martelo em seu sono interrompido
Tochas levam a guerra a longínquos lugares
Por toda a dura terra dos Países Baixos
Lâminas soam poderosas
Sobre o campo e o pântano
Até que a igreja se desfaça
E Deus chore sozinho e devoto
A lâmina brilhando na mão maligna
Botas pressionam ossos fundo na areia
Fulgor brilha faíscas de uma guerra ardente
A espada garante que o inimigo sempre se cale
Lâminas soam maravilhosas
Atravessando medula e osso
Até que o povo de Deus se desfaça
A noite cai sobre eles
Todo esse grito de gargantas tão angustiadas
Treme chorando com um rosto pálido como a morte
Corta minha risada, meu golpe, meu tiro
Onde coloco a chama no inocente
Lâminas soam poderosas
Sobre o campo e o pântano
Até que a igreja se desfaça
E Deus chore sozinho e devoto