395px

Os Cesteiros

Fuxan Os Ventos

Os cesteiros

Somos probes cesteiros,
cestos que compoñer,
probiños de nosoutros
que vamos morrer.

Fame que temos,
¡vaia por Dios!
non sei se é fame
ou se será tós;
entra pola boca,
sale polos pés,
todo este mundo
anda ó revés.

Cando vamos á feira
cos cestos a vender
chamamos ás mulleres
que nolos veñan a ver.

E son bos cestos
se son, son, son,
que coma os meus
non hai ningún bon
e son bos cestos,
miremos ben,
pois coma os meus
xa non os fai ninguén.

Cando vamos prá vila
pola caie raial
quedan as señoritas
sentadas nun portal.
Elas, moi empolvadas,
saen pro mirador
e falan polos dedos
palabriñas de amor.

Eses son cestos
eses son, son,
en todos eles
non hai un bon.
Víste-los cestos
vístelos ben
pois coma eles
non os fai ninguén.

Os Cesteiros

Somos pobres cesteiros,
cestos que fazemos,
pobrezinhos de nós mesmos
que vamos morrer.

Fome que temos,
vai por Deus!
não sei se é fome
ou se é tudo isso;
entra pela boca,
sai pelos pés,
todo esse mundo
anda ao contrário.

Quando vamos à feira
com os cestos pra vender
chamamos as mulheres
pra virem nos ver.

E são bons cestos
se são, são, são,
que como os meus
não há nenhum bom
E são bons cestos,
vejam bem,
pois como os meus
já não os faz ninguém.

Quando vamos pra cidade
pela calçada estreita
ficam as moças
sentadas na porta.
Elas, bem arrumadas,
saiem pra janela
e falam pelos dedos
palavrinhas de amor.

Esses são cestos
esses são, são,
nenhum deles
é bom de verdade.
Viram os cestos
vejam bem
pois como eles
não os faz ninguém.

Composição: