Voor een onbekende Italiaanse soldaat
Hij had natuurlijk geen gelijk, hij stond aan de verkeerde kant
Hij maakte deel uit van de horden, die een vredelievend land
Op het bevel van hun dictator attaqueerden
Maar hij was ook het kind, dat nooit zijn angst te onderdrukken wist
En dat een Siciliaanse vrouw zelfs nu nog alle dagen mist
Sinds hij in Montenegro, ver van huis, crepeerde
In het museum te Kotor
Ligt nog zijn veldvles onder glas
Met een gebed er ingekrast
Als het bewijs hoe bang hij was
Misschien het bangst van alle Italianen
"Jezus, red me van de partizanen"
Nu is zijn glimlach lang verrot, de oostenwind verwoei zijn stem
En in dat Siciliaanse dorp huilt zelfs die vrouw niet meer om hem
Al bidt ze daag'lijks nog, opdat zijn ziel mag rusten
Zijn foto staat nog op de kast, het enige wat bleef bewaard
Een oude foto van een kind, met jongenswangen, onbehaard
Ze kan zich niet meer heugen, dat ze die ooit kuste
In het museum te Kotor
Heeft het gebed hem overleefd
Dat hij ooit op zijn veldvles schreef
Maar dat hem niet geholpen heeft
De bangste van Benito's onderdanen
"Jezus, red me van de partizanen"
De tranen van zijn commandanten zijn sinds jaar en dag gedroogd
Want al hun schrammen zijn genezen en hun rangen zijn verhoogd
En ach, wat zouden ze dan nog rancunes voelen?
Zij hebben weer de monden vol van krijgsmanseer en burgerplicht
En van hun splinternieuwe wapens staan de lopen weer gericht
Al zijn ze ditmaal afgestemd op and're doelen
In het museum te Kotor
Komen toeristen af en aan
Maar geen van hen beseft, wat eig'-
Lijk op die fles had moeten staan
Maar wat hij niet gedirfd heeft te vermelden:
"God verdomme alle oorlogshelden"
Para um Soldado Italiano Desconhecido
Ele não tinha razão, claro, estava do lado errado
Fazia parte das hordas que atacaram um país pacífico
Sob as ordens de seu ditador
Mas ele também era a criança que nunca conseguiu controlar seu medo
E que uma mulher siciliana ainda sente falta todos os dias
Desde que ele morreu em Montenegro, longe de casa
No museu de Kotor
Está sua farda sob vidro
Com uma oração gravada
Como prova de quão assustado ele estava
Talvez o mais medroso de todos os italianos
"Jesus, me salve dos partisans"
Agora seu sorriso está podre há muito tempo, o vento leste levou sua voz
E naquela vila siciliana, nem mesmo aquela mulher chora mais por ele
Embora ela ainda reze todos os dias, para que sua alma descanse
Sua foto ainda está no armário, a única coisa que sobrou
Uma velha foto de uma criança, com bochechas de menino, sem pelos
Ela não consegue mais se lembrar de que um dia o beijou
No museu de Kotor
A oração sobreviveu a ele
Que ele um dia escreveu em sua farda
Mas isso não o ajudou
O mais medroso dos súditos de Benito
"Jesus, me salve dos partisans"
As lágrimas de seus comandantes secaram há muito tempo
Pois todas as suas feridas cicatrizaram e suas fileiras aumentaram
E ah, o que eles ainda teriam a ressentir?
Eles têm novamente a boca cheia de bravura militar e dever cívico
E com suas armas novinhas, os canos estão novamente apontados
Embora desta vez estejam ajustados para outros alvos
No museu de Kotor
Turistas vão e vêm
Mas nenhum deles percebe o que realmente
Deveria estar escrito naquela farda
Mas o que ele não se atreveu a mencionar:
"Que Deus maldiga todos os heróis de guerra"