Tijdbom
Er ligt een tijdbom
onder de tafel.
Ik eet mijn bonen
en ik beef.
En mijn bewakers
eten m'n taart met een gouden lepel,
en houden mijn medicijnen
voor zichzelf.
Maar laat mij nog iets weten,
je mag mij niet vergeten.
Ik leef onder de sterren
die jij ziet aan de hemel.
Laat mij nog iets weten,
je mag mij niet vergeten.
En omdat die tijdbom
hier blijft liggen,
voer ik al jaren
niets meer uit.
En ondertussen
verdwijnt mijn tijd
hier op aarde.
Ik eet mijn bonen
en ik beef.
Maar laat mij nog iets weten,
je mag mij niet vergeten.
Ik leef onder de sterren
die jij ziet aan de hemel.
Laat mij nog iets weten,
je mag mij niet vergeten.
Zalig zijn de armen van geest,
want ze weten niet wat ze doen.
Ze voorspelden het eind van de wereld,
en de wereld bleef bestaan.
De zon verzoop in de maan,
maar de wereld bleef bestaan.
En laat mij nog iets weten,
je mag mij niet vergeten.
Ik leef onder de sterren
die jij ziet aan de hemel.
Laat mij nog iets weten,
je mag mij niet vergeten.
Bomba Relógio
Tem uma bomba relógio
embaixo da mesa.
Eu como meus feijões
e tremo.
E meus guardas
e comem meu bolo com uma colher de ouro,
e guardam meus remédios
só pra eles.
Mas me avisa de novo,
você não pode me esquecer.
Eu vivo sob as estrelas
que você vê no céu.
Me avisa de novo,
você não pode me esquecer.
E porque essa bomba relógio
fica aqui parada,
eu não faço nada
há anos.
E enquanto isso
meu tempo
aqui na Terra vai embora.
Eu como meus feijões
e tremo.
Mas me avisa de novo,
você não pode me esquecer.
Eu vivo sob as estrelas
que você vê no céu.
Me avisa de novo,
você não pode me esquecer.
Bem-aventurados os pobres de espírito,
pois não sabem o que fazem.
Eles previram o fim do mundo,
e o mundo continuou.
O sol se afogou na lua,
mas o mundo continuou.
E me avisa de novo,
você não pode me esquecer.
Eu vivo sob as estrelas
que você vê no céu.
Me avisa de novo,
você não pode me esquecer.