Niks meer te vieren
Ik schreef jou duizenden gedichten lieve lieve
Ik ken ze allemaal nog uit m'n hoofd
Net zoals jouw urenlange brieven
waarin je mij een rozentuin beloofd
ik weet nog hoe we wandelden in Zandvoort
zonsondergang en een nog warm strand
jij gaf mij op al mijn vragen antwoord
en kneep daarbij zachtjes in mijn hand
Maar nu zeven jaren later weet ik niet wat ik wil
we zwijgen allebei, het is zo angstaanjagend stil
Niks meer te vieren. Niks meer te vieren
Er is echt niks waarmee je mij nog kunt versieren
De koek is op, er liggen kruimels op de plank
We zwjigen allebei verslagen op de bank
Ik weet hoe ik jou nog moet versieren
Want er is niks, nee er is echt niks meer te vieren
Wij liftten naar Venetië en Londen
We sjouwden dwars door Rome en Parijs
uitgelaten als twee jonge honden
we gingen over halve nachten ijs
we zagen alle kroegen, kathedralen
we zagen enkel vuur en nog geen as
ik vertelde jou fantastische verhalen
waarin elke minnaar overwinnaar was
nu zeven jaren later zijn we aan elkaar gewend
en we denken allebei aan het sluiten van de tent
Niks meer te vieren. Niks meer te vieren
Er is echt niks waarmee je mij nog kunt versieren
De koek is op, er liggen kruimels op de plank
We zwijgen allebei verslagen op de bank
Ik weet niet hoe ik jou nog moet versieren
Er is niks, nee er is echt niks meer te vieren
Nu zijn we twee kinderen later
en zwijgen tot het middernachtelijk uur
dan kijken we jaloers naar onze kater
die gaat na het laatste nieuws op avontuur
je vraagt of ik de asbakken wil legen
terwijl jij jezelf lui de trap op gaapt
ik kom jou vannacht niet meer echt tegen
ik weet als ik boven kom dat je al slaapt
Maar volgens jou mijn liefste is er met ons niets mis
omdat het met alle vrienden precies hetzelfde is
Nada mais para celebrar
Eu escrevi mil poemas pra você, meu amor
Eu ainda lembro de todos de cor
Assim como suas cartas longas
Onde você me prometeu um jardim de rosas
Eu lembro de como caminhamos em Zandvoort
Pôr do sol e uma praia ainda quente
Você me respondeu todas as minhas perguntas
E apertou minha mão suavemente
Mas agora, sete anos depois, não sei o que quero
Nós dois estamos em silêncio, é um silêncio assustador
Nada mais para celebrar. Nada mais para celebrar
Não há nada que você possa fazer pra me conquistar
A festa acabou, só restaram migalhas na mesa
Nós dois estamos derrotados, calados no sofá
Eu sei como ainda posso te conquistar
Mas não há nada, não, não há nada mais pra celebrar
Nós pegamos carona pra Veneza e Londres
Cruzamos Roma e Paris carregando nossas coisas
Animados como dois cachorrinhos
Fomos sobre o gelo das noites sem fim
Vimos todos os bares, catedrais
Vimos só fogo e ainda não havia cinzas
Eu te contei histórias fantásticas
Onde cada amante era um vencedor
Agora, sete anos depois, estamos acostumados um com o outro
E ambos pensamos em encerrar a festa
Nada mais para celebrar. Nada mais para celebrar
Não há nada que você possa fazer pra me conquistar
A festa acabou, só restaram migalhas na mesa
Nós dois estamos derrotados, calados no sofá
Eu não sei como ainda posso te conquistar
Não há nada, não, não há nada mais pra celebrar
Agora somos dois filhos depois
E ficamos em silêncio até a meia-noite
Então olhamos com inveja nosso gato
Que vai em busca de aventura após as últimas notícias
Você pergunta se eu posso esvaziar os cinzeiros
Enquanto você se espreguiça preguiçosamente na escada
Essa noite eu não vou te encontrar de verdade
Eu sei que quando eu subir, você já estará dormindo
Mas segundo você, meu amor, não há nada de errado conosco
Porque com todos os amigos é exatamente a mesma coisa