Και να που έγινε εκείνο που φοβόμουνα
Kai na pou egine ekeinon pou fovomouna
όταν τις πρώτες ώρες πάγωνα και ίδρωνα
otan tis protes ores pagona kai idrona
όταν χωρίς εσένα αγάπη μου κοιμόμουνα
otan choris esena agapi mou koimouna
και πώς να συνηθίσω αυτόν τον χωρισμό
kai pos na sinithiso afton ton chorismo
Και να που ο χρόνος δεν σε πήρε από μένα
Kai na pou o chronos den se pire apo mena
απ΄το μυαλό μου τη ψυχή θα ήταν ψέμα
ap' to myalo mou ti psychi tha itan psema
τώρα γελάω όπου βρεθώ απελπισμένα
tora gelao opou vretho apelpismena
μόνο και μόνο για να σου το πούν εσένα
mono kai mono gia na sou to poun esena
Οι μέρες τώρα μοιάζουνε αιώνες
Oi meres tora miasoune aiones
ίδια τα καλοκαίρια κι οι χειμώνες
idia ta kalokairia ki oi chimones
που μόνη δεν μπορώ εγώ να ζήσω
pou moni den boro ego na ziso
φοβάμαι δεν θ' αντέξω θα λυγίσω
fovame den th' antexo tha lygiso
δε παν΄ να λένε όλοι για ζωές και θαύματα
de pan' na lene oloi gia zoes kai thavmata
για μένα τώρα είναι δύσκολα τα πράγματα
gia mena tora einai diskola ta pragmata
Πόσο μου λείπει να' ξερες η αγκαλιά σου
Poso mou leipei na' xeres i agkalia sou
το κάθε βλέμμα σου το κάθε άγγιγμά σου
to kathe vlema sou to kathe angigma sou
και βασανίζομαι μεσ΄τις φαντασιώσεις
kai vasanizome mes' tis fantasioseis
όσο κι αν ξέρω πως σημάδι δεν θα δώσεις
oso ki an xero pos simadi den tha dosis
Οι μέρες τώρα μοιάζουνε αιώνες
Oi meres tora miasoune aiones
ίδια τα καλοκαίρια κι οι χειμώνες
idia ta kalokairia ki oi chimones
που μόνη δεν μπορώ εγώ να ζήσω
pou moni den boro ego na ziso
φοβάμαι δεν θ' αντέξω θα λυγίσω
fovame den th' antexo tha lygiso
δε παν' να λένε όλοι για ζωές και θαύματα
de pan' na lene oloi gia zoes kai thavmata
για μένα τώρα είναι δύσκολα τα πράγματα
gia mena tora einai diskola ta pragmata
Και να που έγινε εκείνο που φοβόμουνα
Kai na pou egine ekeinon pou fovomouna