Sindur
Einkennileg tilfinning grípur um mig
Fyrsta andagift í það sem virðist ómunatíð
Ægileg fegurð einnar stakrar stundar
Blessar mig svo til í seilingarfjarlægð
Nándin við endalokin
Afmáir alla merkingu
Hins sinnisveika lífsskeiðs
Birta fellur á fáránleika
Athafna okkar kyns
Kaldhæðin sjónarhorn
Drepa allstaðar á dyr
Allsleysi og örbirgð
Virðast allt í einu ríkidæmi
þessar stundir slegnar gylltum ljóma
Að eilífu glataðar í sögunnar dauðadjúpu sprungum
Ó, lof mér bara eina litla stund
Að vaka þennan helgi prýdda draum
Áður en ég stíg mín hinstu skref
Og sleppi takinu á þessari eiturgjöf sem líf mitt var
Sindur
Uma sensação estranha me envolve
Primeiro sopro em um tempo que parece distante
A beleza aterradora de um momento único
Me abençoa, quase ao alcance
A proximidade com o fim
Apaga todo significado
Do ciclo frágil da mente
A luz cai sobre a loucura
Nossas ações de nossa espécie
Um ponto de vista irônico
Mata em toda porta
A desgraça e a miséria
Parecem de repente riqueza
Esses momentos banhados em brilho dourado
Eternamente perdidos nas profundas fendas da história
Oh, me promete só um pequeno instante
De vigiar esse sonho sagrado adornado
Antes de dar meu último passo
E soltar o controle sobre esse veneno que foi minha vida