395px

Koplak

Herrikoiak

Koplak

Lur nintzeen eta lurtuz noa
zugan bat egin arte,
zurekin behin betikoz
ezkontzen naizen arte.

Hasieran bat ginen eta
denborarikan ez zen
lainoak gure gainetik
bezala bizi ginen.

Maite ninduzulako
hemen nago bakarrik,
zerbait eman nahi zenidan
ta utzi nauzu hutsik.

Zuhaitzik gabeko baso
plai hondargabea,
zuen antzekoa dut
mundu hontan suertea.

Zeruan ez dago izarrik
aldegin du haizeak,
negarrez erori dira
basoko landareak.

Orain gaztea naiz eta
lehen berriz mutiko,
ihesi doan kea naiz
ezkutatuz betiko.

Debalde etorri nintzen
eta debalde noa,
dagoeneko prest daukat
hilerriko zuloa.

Kirieleison luzea,
kantu lehor zatarra,
eguzkia badoa ta
egin beza langarra.

Koplak

Vou pela terra e pelo chão
até me encontrar com você,
com você pra sempre
até o dia em que eu me casar.

No começo éramos um só e
não havia tempo algum
as nuvens sobre nós
vivíamos como se fosse um sonho.

Estou aqui só porque
eu sei que você me amava,
queria te dar algo
e você me deixou vazio.

Uma floresta sem árvores
é um lugar sem graça,
tenho uma sorte
parecida com a de vocês neste mundo.

No céu não há estrelas
o vento levou tudo,
as plantas da floresta
cairam em prantos.

Agora sou jovem e
novamente sou um garoto,
sou a fumaça que escapa
escondendo-se para sempre.

Vim de graça
e vou de graça,
já estou preparado
para o buraco do cemitério.

Um longo Kirieleison,
um canto seco e velho,
o sol se vai e
que o trabalho comece.

Composição: