Tempo doeloe
Ik was een jaar of zes
Toen de hele klas met iemand liep
Mijn vriend had zelfs twee vriendinnen
En dat stak me toch wel diep
Dus in de pauze, op het schoolplein
Speelde ik expres alleen
Toen hij vroeg: "Van wie hou jij?"
Zei ik: "Van iedereen"
Om liefde heb ik altijd kunnen lachen
Lachen tot aan huilens toe
Om liefde heb ik altijd kunnen lachen
Daar was alle reden toe
Ik was negentien
En hield van iedereen die naar me keek
Ik had toen zoveel vriendinnen
Dat de een vaak op de ander leek
Maar op een avond, bij een haardvuur
Wist ik: dit wordt mijn vrouw
Nooit meer honger, nooit meer dorst
Nooit meer in de kou
Een mens eet niet alleen van liefde
Maar elke dag gewoon weer van een bord
Een mens leeft niet alleen van liefde
Maar van het geld dat elke maand op de giro wordt gestort
Om liefde heb ik altijd kunnen lachen
Lachen tot aan huilens toe
Tempo Doeloe
Om liefde heb ik altijd kunnen lachen
Daar was alle reden toe
Tempo do Passado
Eu tinha uns seis anos
Quando a turma toda andava com alguém
Meu amigo tinha até duas namoradas
E isso me cortou bem fundo
Então no intervalo, no pátio da escola
Eu jogava de propósito sozinho
Quando ele perguntou: "De quem você gosta?"
Eu disse: "De todo mundo"
Sempre consegui rir do amor
Rir até chorar
Sempre consegui rir do amor
Tinha toda razão pra isso
Eu tinha dezenove
E amava todo mundo que me olhava
Naquela época eu tinha tantas namoradas
Que uma muitas vezes parecia com a outra
Mas numa noite, perto da lareira
Eu soube: essa vai ser minha esposa
Nunca mais fome, nunca mais sede
Nunca mais no frio
Uma pessoa não vive só de amor
Mas todo dia come de um prato
Uma pessoa não vive só de amor
Mas do dinheiro que todo mês cai na conta
Sempre consegui rir do amor
Rir até chorar
Tempo do Passado
Sempre consegui rir do amor
Tinha toda razão pra isso