395px

Ô bandoneón!

Homero Manzi

Che bandoneón!

El duende de tu son, che bandoneón,
se apiada del dolor de los demás,
y al estrujar tu fueye dormilón
se arrima al corazón que sufre más.
Estercita y Mimí como Ninón,
dejando sus destinos de percal
vistieron al final mortajas de rayón,
al eco funeral de tu canción.

Bandoneón,
hoy es noche de fandango
y puedo confesarte la verdad,
copa a copa, pena a pena, tango a tango,
embalado en la locura
del alcohol y la amargura.
Bandoneón,
para qué nombrarla tanto,
no ves que está de olvido el corazón
y ella vuelve noche a noche como un canto
en las gotas de tu llanto,
¡che bandoneón!

Tu canto es el amor que no se dio
y el cielo que soñamos una vez,
y el fraternal amigo que se hundió
cinchando en la tormenta de un querer.
Y esas ganas tremendas de llorar
que a veces nos inundan sin razón,
y el trago de licor que obliga a recordar
si el alma está en "orsai", che bandoneón.

Ô bandoneón!

O duende do seu som, ô bandoneón,
se compadece da dor dos outros,
e ao apertar seu fole sonolento
se aproxima do coração que mais sofre.
Estercita e Mimí como Ninón,
deixando seus destinos de pano
vestiram no final mortalhas de cetim,
ao eco fúnebre da sua canção.

Bandoneón,
hoje é noite de fandango
e posso te confessar a verdade,
copa a copa, dor a dor, tango a tango,
embalado na loucura
do álcool e da amargura.
Bandoneón,
pra que falar tanto dela,
não vê que o coração tá esquecido
e ela volta noite após noite como um canto
nas gotas do seu choro,
ô bandoneón!

Seu canto é o amor que não aconteceu
e o céu que sonhamos uma vez,
e o amigo fraternal que se afundou
lutando na tempestade de um querer.
E essas vontades imensas de chorar
que às vezes nos inundam sem razão,
e a dose de licor que obriga a lembrar
se a alma tá em "orsai", ô bandoneón.

Composição: Homero Manzi, Aníbal Troilo