De Lijkstoet
Traag trekt de stoet van vrienden voorbij,
hun hoofd is gebogen, hun hoofden zijn moe.
Ze malen al deel uit van die maatschappij
waarin w' ons nooit thuis zouden voelen
omdat alles corrupt was en rot,
in dienst van het kapitaal of van God.
Wij lieten ons nooit integreren
in die politieke boel.
Nog liever immigreren.
Wij hadden een hoger doel.
Wij zouden alles gaan hervormen,
de oude structuren gingen er aan.
Alleen de objectieve normen
van talent en bekwaamheid
zouden nu gelden, en wij stonden klaar
om al die heren met hun sigaar
en hun aderverkalkte partijen
de tempel uit te slaan.
Wij willen geen trieste lakeien.
Een nieuwe tijd brak aan.
Zie, daar lopen die helden van toen,
keurig gekleed met das en met boord.
Ze zouden zoveel laten en doen.
Maar tussen daden en woorden
staan diploma's, hun vrouw en een kind
en een carrière die zo goed begint.
Je hoort ze nu niet meer tempeesten
tegen de vriendjespolitiek.
Je ziet ze op allerlei feesten
want ze zijn promotieziek.
Af en toe kom ik er nog eentje tegen
op een of andere avond cultuur.
Dan lachen z' hun iet wat verlegen.
Hij droomt nog van avonturen,
maar hij praat over politiek,
Vietnam, Limburg, de encycliek,
en hij is wel voor revolutie
in de consumptiemaatschappij.
En hij heeft zijn eigen conclusie
uit de krant van zijn partij.
Nu stapt hij mee in die trieste stoet.
Een eerste stap is altijd fataal.
Je weet dikwijls zelf niet wanneer je hem doet,
maar je blijft met je eigen leven betalen
en dan kan je nooit meer terug.
Buig nu je hoofd en krom nu je rug,
wees altijd beleefd en bescheiden
en een goeie vakidioot.
Je zal altijd dieper glijden,
voor mij ben je nu al dood.
Traag trekt een lijkstoet aan mij voorbij
en in mijn hart ben ik vreselijk bang
dat ik uiteindelijk zal worden als zij.
Maar ik zal vechten mijn leven lang,
mijn leven lang.
A Procissão dos Mortos
Devagar, a procissão de amigos passa,
há cabeças baixas, estão cansados.
Fazem parte dessa sociedade
onde nunca nos sentiríamos em casa
porque tudo era corrupto e podre,
em serviço do capital ou de Deus.
Nunca nos deixamos integrar
nessa política toda.
Preferíamos imigrar.
Tínhamos um objetivo maior.
Iriamos reformar tudo,
as velhas estruturas iam pro espaço.
Só as normas objetivas
de talento e competência
valeriam agora, e estávamos prontos
para expulsar todos aqueles senhores com seus charutos
e seus partidos entupidos
daquele templo.
Não queremos tristes lacaios.
Uma nova era começou.
Olha, lá vão os heróis de antigamente,
bem vestidos, com gravata e colarinho.
Eles fariam tanto e deixariam tanto.
Mas entre ações e palavras
estão diplomas, a esposa e uma criança
e uma carreira que começa tão bem.
Agora não os ouve mais protestando
contra a política dos amigos.
Você os vê em várias festas
porque estão doidos por promoção.
De vez em quando encontro um deles
em alguma noite de cultura.
Então eles riem, um pouco envergonhados.
Ele ainda sonha com aventuras,
mas fala sobre política,
Vietnã, Limburg, a encíclica,
e ele é a favor da revolução
na sociedade de consumo.
E ele tirou suas próprias conclusões
do jornal do seu partido.
Agora ele se junta àquela triste procissão.
Um primeiro passo é sempre fatal.
Você muitas vezes não sabe quando o dá,
mas continua pagando com sua própria vida
e então nunca pode voltar.
Incline agora sua cabeça e curve suas costas,
seja sempre educado e humilde
e um bom especialista.
Você sempre vai escorregar mais fundo,
para mim, você já está morto.
Devagar, uma procissão de mortos passa por mim
e em meu coração estou terrivelmente assustado
que no final eu serei como eles.
Mas eu vou lutar a vida toda,
a vida toda.