Griseta
Mezcla rara de museta y de mimí
Con caricias de rodolfo y de schaunard
Era la flor de París que un sueño de novela trajo al arrabal
Y en el loco divagar del cabaret
El arrullo de algún tango compadrón alentaba una ilusión
Soñaba con des grieux quería ser manón
Francesita que trajiste pizpireta
Sentimental y coqueta la poesía de quartier
¿Quién diría que tu poema de griseta solo una estrofa tendría?
La silenciosa agonía de margarita gautier
Más la fría sordidez del arrabal agostando la pureza de su fe
Sin hallar a su duval secó su corazón lo mismo que un muguet
Y una noche de champagne y de cocó; al arrullo funeral de un bandoneón
Pobrecita se durmió lo mismo que mimí; lo mismo que manón
Francesita que trajiste pizpireta
Sentimental y coqueta la poesía de quartier
¿Quién diría que tu poema de griseta solo una estrofa tendría?
La silenciosa agonía de margarita gautier
Griseta
Mistura rara de museta e de mimí
Com carícias de Rodolfo e de Schaunard
Era a flor de Paris que um sonho de novela trouxe pro subúrbio
E no louco divagar do cabaré
O arrulho de algum tango compadrón alimentava uma ilusão
Sonhava com Des Grieux, queria ser Manon
Francesita que trouxeste, sapeca
Sentimental e coquete, a poesia do bairro
Quem diria que teu poema de griseta só teria uma estrofa?
A silenciosa agonia de Margarita Gautier
Mas a fria sordidez do subúrbio esgotando a pureza de sua fé
Sem encontrar seu Duval, secou seu coração como um muguet
E numa noite de champanhe e de cocó; ao arrulho fúnebre de um bandoneón
Pobrezinha adormeceu como mimí; como Manon
Francesita que trouxeste, sapeca
Sentimental e coquete, a poesia do bairro
Quem diria que teu poema de griseta só teria uma estrofa?
A silenciosa agonia de Margarita Gautier