Bêdzie Bia³o
Smutek recytowany z pamieci
Każda głoska rzęzi
Więzi w gardle prozę trawiącą
Mogłbym splunąc, tylko po co?
Wywieje wreszcie stęchłe powietrze
Powiedzą bierzcie, pijcie i jedzcie
Bywało mało, brudno i szaro
A będzie biało! A będzie biało!
Wywieje wreszcie stęchłe powietrze
Powiedzą bierzcie, walczcie o wiecej
Zło było karą, bywało szaro
A będzie biało, gdy sczezniesz maro!
Stopniał snieg i tylko snieg
Zerwał sie wiatr i niczego nie wywial
Minął czas lecz pozostawił ślad
Krwawy stygmat, krwawy żywy stygmat
Vai Ficar Branco
Tristeza recitada de memória
Cada voz se rasga
Fica na garganta uma prosa que consome
Eu poderia cuspir, mas pra quê?
Vai finalmente sair o ar podre
Dizem para pegarem, beberem e comerem
Já foi pouco, sujo e cinza
Mas vai ficar branco! Mas vai ficar branco!
Vai finalmente sair o ar podre
Dizem para pegarem, lutarem por mais
O mal era uma punição, já foi cinza
Mas vai ficar branco, quando você se perder na ilusão!
A neve derreteu e só a neve
O vento soprou e não levou nada
O tempo passou, mas deixou uma marca
Um estigma sangrento, um estigma vivo e sangrento.