Fanfare Van Honger En Dorst
We liepen in Gent rond, we waren met zessen
We kwamen van nergens, gingen nergens naartoe
Vanaf de terrassen, in de koffiehuizen
Bekeken we de mensen en hun drukke gedoe
We liepen met ons hoofd in de wolken
En werden dan wakker met honger en dorst
En iedereen riep 'kijk daar loopt de fanfare'
De fanfare van honger en dorst
We hadden geen geld om eten te kopen
Maar we wisten vor alles het beste adres
Mosselen bij Leentje en frieten bij Helga
En Annie bewaarde voor ons wel een fles
En iedere nacht, nog net voor het slapen
De laatste vijf frank in Eddies jukebox
"A hards rain's gonna fall", we zongen 't allemaal samen
Met de fanfare van honger en dorst
De fanfare van honger en dorst
En kwam er een vrouw die één van ons meenam
Dan namen we afscheid en zegden vaarwel
De fanfare trok verder met minder leden
De toon in mineur, we begrepen dat wel
Maar er was nooit een vrouw die mooier kon zingen
Dan onze fanfare van honger en dorst
En het duurde nooit lang of we waren weer samen
Met de fanfare van honger en dorst
De fanfare van honger en dorst
Wie van ons had ooit durven denken
Dat iedereen van ons voorgoed weg zou gaan
We hebben dan zelf de fanfare ontbonden
We hebben als iedereen de prijs zwaar betaald
De prijs voor de vrijheid in ruil voor wat centen
Een baan bij de bank, een auto, een kind
Maar ergens in de stad zingt een nieuwe fanfare
Een nieuwe fanfare van honger en dorst
Een nieuwe fanfare van honger en dorst
Fanfare da Fome e da Sede
Nós andávamos em Gent, éramos seis
Vínhamos do nada, não íamos a lugar nenhum
Das varandas, nos cafés
Observávamos as pessoas e sua agitação
Andávamos com a cabeça nas nuvens
E acordávamos com fome e sede
E todo mundo gritava 'olha lá, a fanfarra está passando'
A fanfarra da fome e da sede
Não tínhamos grana pra comprar comida
Mas sabíamos o melhor lugar de todos
Mexilhões com a Leentje e batatas com a Helga
E a Annie guardava uma garrafa pra gente
E toda noite, bem na hora de dormir
Os últimos cinco francos na jukebox do Eddie
"A hard rain's gonna fall", cantávamos todos juntos
Com a fanfarra da fome e da sede
A fanfarra da fome e da sede
E se uma mulher aparecia e levava um de nós
Nos despedíamos e dizíamos adeus
A fanfarra seguia com menos integrantes
A melodia em tom menor, a gente entendia bem
Mas nunca houve uma mulher que cantasse tão bonito
Quanto nossa fanfarra da fome e da sede
E não demorava muito pra estarmos juntos de novo
Com a fanfarra da fome e da sede
A fanfarra da fome e da sede
Quem de nós teria coragem de pensar
Que todos nós iríamos embora pra sempre
Nós mesmos acabamos com a fanfarra
Pagamos caro como todo mundo
O preço pela liberdade em troca de uns trocados
Um emprego no banco, um carro, uma criança
Mas em algum lugar da cidade canta uma nova fanfarra
Uma nova fanfarra da fome e da sede
Uma nova fanfarra da fome e da sede