Lia
"Je blijft vanavond hier en daarmee uit",
roept moeder kwaad. Daar ligt Lia snikkend
op haar bed. Nu zijn ze zo dichtbij en zal
je zien dat zij niet gaat. Dan voelt zij in
haar zak de sleutels van de Mobylette...
Lia rijdt over de Dijk door regen en door
wind. Zo hard ze kan, het is al negen uur.
Ze denkt aan Wilma haar vriendin en hoe
laat de band begint. Een windvlaag, ze
glijdt uit, verliest de macht over het
stuur...
"Je blijft vanavond hier en daarmee uit",
roept Wilma kwaad. Haar zoon rent weg en
zij, zij schudt haar hoofd. Dan hoort ze op
de radio ineens een oude plaat. Over Lia,
van een band waar zij in heeft geloofd.
Ze was helemaal vergeten hoe mooi de zanger
zong. Iedereen wordt oud, maar Lia, (Lea,
Leah) blijft voor altijd jong.
Lia
"Você fica aqui essa noite e é isso aí",
grita a mãe, irritada. Lia está deitada
no seu quarto, chorando. Agora eles estão tão
perto e você vai ver que ela não vai.
Então ela sente no bolso as chaves da Mobylette...
Lia acelera pela Dijk, na chuva e no
vento. O mais rápido que consegue, já são nove horas.
Ela pensa na Wilma, sua amiga, e como
a banda vai começar tarde. Um vento forte, ela
escorrega, perde o controle do
volante...
"Você fica aqui essa noite e é isso aí",
grita Wilma, irritada. Seu filho corre e
ela, ela balança a cabeça. Então ela ouve no
rádio de repente uma música antiga. Sobre Lia,
de uma banda em que ela acreditou.
Ela tinha esquecido como o cantor
cantava bem. Todo mundo envelhece, mas Lia, (Lea,
Leah) vai ficar jovem para sempre.