395px

A Rosa da Despedida

Joan Manuel Serrat

La Rosa de l'adéu

La llarga nit de l'hivern
s'ha encès quan de sotamà
el roser ha fet una rosa
mès vermella que la sang.

Darrer sospir de l'estiu.
Penyora de la bonança.
Ocell que ha caigut del niu.

Festeja amb un raig de sol
arrecerada a un xiprer;
¿fas tard o véns massa d'hora,
meravellós malentès?

Nascuda contra corrent
desafiant les gelades
i plantant-li cara al vent.

Com una flor de paper
no escoltaràs el zum-zum
de les abelles xuclant-te
ni escamparàs cap perfum.

Mai no et regalarà el sol
la son de les migdiades
ni els capvespres de juliol.

Però abans no t'escanyin
les impacients mans de l'hivern
la tarda et mira i s'àlegra,
es detura i es sorprèn

amb una petita i breu
-talment la flor dels teus llavis-
rosa roja de l'adéu.

A Rosa da Despedida

A longa noite do inverno
se acendeu quando de repente
o roseiral fez uma rosa
mais vermelha que o sangue.

Último suspiro do verão.
Penhora da bonança.
Pássaro que caiu do ninho.

Festeja com um raio de sol
abrigo em um cipreste;
você está atrasado ou vem cedo demais,
maravilhoso mal-entendido?

Nascida contra a corrente
desafiando as geadas
e encarando o vento.

Como uma flor de papel
não ouvirás o zumbido
das abelhas te sugando
nem espalharás nenhum perfume.

Nunca o sol te dará
o sono das sonecas
nem os crepúsculos de julho.

Mas antes que te estrangulem
as impacientes mãos do inverno
a tarde te observa e se alegra,
se detém e se surpreende

com uma pequena e breve
-tão semelhante à flor dos teus lábios-
rosa vermelha da despedida.

Composição: J. M. Serrat