Liedje Voor De Hopelozen
Ik zing een liedje voor de hopelozen
Die levenslang nog nooit werden verstaan
Misschien omdat zij andere wegen kozen
Die wij met goed fatsoen niet durfden gaan
Wij leven immers langs een vaste baan
Bezaaid met dogma's en met zekerheden
Waarmee we zijn vertrouwd van kinds af aan
Die stammen uit een schoon en ver verleden
Misschien hebben zij vroeger ook gebeden
Misschien met zoveel meer geloof dan zij
Die het alleen op vaste uren deden
als ging het om een alledaags karwei
Zij wilden niet meer verder in de rij
De vromen die hoewel ze goed belijden
Elkaar in zijn naam dagelijks bestrijden
Ten bate van hun kerk of hun partij
Was steeds het koren van het kaf gescheiden
De mens die dorstte naar gerechtigheid
Had niet steeds dieper hoeven af te glijden
Tot in het nihilisme van zijn tijd
Nu is hij al zijn hoop en houvast kwijt
En zoekt vergeeft naar ongeschonden rozen
En strijd vergeefs zijn hopeloze strijd
Ik zing een liedje voor de hopelozen
Canção Para os Desesperançados
Eu canto uma canção para os desesperançados
Que a vida inteira nunca foram compreendidos
Talvez porque escolheram outros caminhos
Que nós, com boa educação, não ousamos seguir
Vivemos, afinal, ao longo de uma trilha fixa
Repleta de dogmas e certezas
Com as quais estamos acostumados desde pequenos
Que vêm de um passado bonito e distante
Talvez eles também tenham orado antes
Talvez com muito mais fé do que eles
Aqueles que só oravam em horários certos
Como se fosse uma tarefa do dia a dia
Eles não queriam mais ficar na fila
Os devotos que, embora professando bem
Se atacam diariamente em seu nome
Em prol de sua igreja ou de seu partido
Sempre foi a separação do joio e do trigo
O homem que ansiava por justiça
Não precisava descer cada vez mais
Até o niilismo de sua época
Agora ele já perdeu toda a esperança e apoio
E busca em vão por rosas intocadas
E luta em vão sua luta desesperada
Eu canto uma canção para os desesperançados