Yitikliğimize
Birbirimize dokunmalarımız korkak kelebeklerdir,
Dokununca renkleri yıkılan...
Çünkü küskün çocuklar inanmazlar.
Ki inanmak küskün bir çocuğun en büyük kan kaybıdır.
Susarım içimde bir yangın başlar.
Dokunsam arta kalan sen, kül olan ben.
Taş duvarlar yanmaz bilirim.
Büyük yangınların isini giyinirler.
(ama nafile..
Hiçbir kalem ve hiçbir ben, sonraki sayfada aynı sen'i bulamıyoruz.
Uzaklar hep uzak kalıyor sevdaya...
Sen yine de artık sesime düşme.)
Her gece gözlerimden hatıralar çalınmış.
Bir denizci ağ atmış yalçınlaşmış düşlerime...
Düşmüşüm.
Bir ses... giden gitmiştir demiş...
Susmuşum...
Bir baharın bedeliydi bu...
Yitikliğimize
Kelebeklerdir dokunmalarımız outro um covarde,
Tocando as cores foram destruídas ...
Porque eu não acredito que as crianças ressentido.
A acreditar que uma criança ressentido da grande perda de sangue.
Susarım começa um fogo em mim.
Você tocou a cinza restante, o que eu sou.
Eu sei paredes de pedra à prova de fogo.
Grande trabalho, incêndios vestido.
(Mas em vão ..
Nenhuma pena, e não, eu não consigo encontrar na página seguinte, o mesmo sen.
Sevdaya longe de sempre ficar longe de ...
Está agora a minha voz ainda está caindo.)
Todas as noites, as memórias roubadas de meus olhos.
Rede tomou um marinheiro yalçınlaşmış meus sonhos ...
Fallen.
Uma voz ... disse foi para ...
Susmuşum ...
Bedeliydi uma mola que ...