395px

Jennifer Aniston

Anssi Kela

Jennifer Aniston

On tehtaan äänet vaienneet
Työpaikat Kiinaan muuttaneet
Ne vei mukanaan pankit, postinkin
Bar Adios toimii kuitenkin
Karaoke-ilta tiistaisin

Tuoppi, kiitos - niin, ja tupakkaa
Käyn nurkkapöytään istumaan
Miehet hiljaa katsoo lattiaan
Kuin kirkossa nyt kuunnellaan
Miten Arvo laulaa Dirlandaan

refrain:
Mitä teen?
Mihin meen?
Olen jäänyt satimeen
Enkä saa
Unelmaa
Poljen vettä seisovaa
Jotain suurempaa
Jotain parempaa
Odottaa
En voi vielä luovuttaa

Taisto kuningas on pajatson
Takaressuun iskee kolikon
Se ehti kolkyt vuotta hitsaamaan
Ja nyt työkkäristä kerrotaan
Et pitäis mennä opiskelemaan

Sisään astuu Niklas Heikkinen
Kaveri lapsuuden leikkien
Se jäi silloin alle traktorin
On lapsen tasolla vieläkin
Mutta osaa juoda kumminkin

refrain

Öisin usein samaa unta nään:
Talossa kuljen yksinään
Huoneissa niin pimeää
Suuren arkun luokse kävelen
Sen avaan
Siellä on
Jennifer Aniston
Ja me juostaan ulos aurinkoon!

refrain

En suostu pystyyn kuolemaan

Jennifer Aniston

Os sons da fábrica se calaram
Os empregos mudaram pra China
Levaram junto os bancos, até o correio
Mas o Bar Adios ainda tá de pé
Noite de karaokê toda terça-feira

Uma cerveja, valeu - e um cigarro
Vou me sentar na mesa do canto
Os caras olham pro chão em silêncio
Como se estivessem na igreja agora
Ouvindo como o Arvo canta Dirlandaan

refrão:
O que eu faço?
Pra onde eu vou?
Fiquei preso na armadilha
E não consigo
Um sonho
Estou patinando em água parada
Algo maior
Algo melhor
Me espera
Ainda não posso desistir

O rei da luta é o caça-níqueis
A moeda bate na máquina
Ele passou trinta anos soldando
E agora no trabalho falam
Que você deveria ir estudar

Entra Niklas Heikkinen
Um amigo das brincadeiras de infância
Ele ficou preso embaixo do trator
Ainda tá no nível de uma criança
Mas sabe beber de qualquer jeito

refrão

À noite, muitas vezes sonho o mesmo:
Ando sozinho pela casa
Os cômodos tão tão escuros
Vou até um grande baú
Abro ele
Lá está
Jennifer Aniston
E a gente corre pra fora, pro sol!

refrão

Não aceito morrer em pé