395px

Ao Anoitecer

Ken Zazpi

Iluntzean

egunero bezala,gehiegi pintatzen da
aurpegiko sufrimendua estali nahiean
ispiluen aurrean aurkitu ezinean izan nahi zuena astuta
burua, botaka
institutoko garaia pareta atzean erretako kanutoa
barruan, ohiuka
portale ilun haretan mutilari emandako lehen muxua
ilusio galduak irrifar behartuak
jipoitutako bihotzean mindute eztanda sentitzeko ezina zauri guztiak mina geroari jaurte tiratuz
isilik irauten betiko minimoetan eguna iluntzean
mundakako portuan zigarro bat eskuan urrutira ihesi doa olatu gainean bere izarra aurkitu gehiago ez sufritu irrifarre egin bizirik sentitu
mundakako portuan zigarro bat eskuan urrutira ihesi doa olatu gainean bere izarra aurkitu gehiago ez sufritu irrifarre egin bizirik sentitu
mundakako portuan zigarro bat eskuan urrutira ihesi doa olatu gainean bere izarra aurkitu gehiago ez sufritu berriro sinestu bizirik sentitu

Ao Anoitecer

todo dia é igual, se pinta demais
querendo esconder o sofrimento no rosto
na frente dos espelhos, querendo ser quem não consegue, esperto
cabeça, vomitando
na época do colégio, um baseado queimado atrás da parede
dentro, gritando
no portal escuro, o primeiro beijo dado ao garoto
ilusões perdidas, sorrisos forçados
no coração espancado, sentindo a explosão da dor, todas as feridas jogando a dor pro futuro
silenciosamente aguentando, sempre no mínimo, o dia ao anoitecer
no porto de Mundaka, com um cigarro na mão, vai fugindo longe, sobre a onda, encontrou sua estrela, não sofra mais, sorria, sinta-se vivo
no porto de Mundaka, com um cigarro na mão, vai fugindo longe, sobre a onda, encontrou sua estrela, não sofra mais, sorria, sinta-se vivo
no porto de Mundaka, com um cigarro na mão, vai fugindo longe, sobre a onda, encontrou sua estrela, não sofra mais, acredite de novo, sinta-se vivo

Composição: