Himaan
Yy, kaa, koo, nee!
Mä aikani täällä kärsin,
hevosennäkkileipää järsin.
Nyt se paska ohi on,
on riemu, jubel mahdoton.
Tuosta portista juoksen helevetin lujaa
vapaana miehenä pitkin kujaa.
Nyt vipinää tennariin ja konsta lähtee siviiliin.
Mä lähden himaan,
mä lähden himaan.
Ei iske enää mikään,
ei mua määrää vääpelikään.
Mä lähden himaan,
mä lähden himaan.
Ei iske enää mikään,
ei mua määrää vääpelikään.
Joo, joo, joo.
Juhannus, joulu ja uusvuosi kiinni,
pois kun pääsee, kuplii viini.
Ei kapteeni lomaa myönnä,
anomus perseeseesi työnnä.
Ei o enää ympärillä aitaa,
ei o päällä peltipaitaa.
Mä häviäjille pokkuroin
ja 11 kuukautta pahoin voin.
Mä lähden himaan,
mä lähden himaan.
Ei iske enää mikään,
ei mua määrää vääpelikään.
Mä lähden himaan,
mä lähden himaan.
Ei iske enää mikään,
ei mua määrää vääpelikään.
Joo, joo, joo.
Joo, joo, joo.
Hei kappari vedä käteen,
konsta nakkaa jämät mäkeen.
Joo, joo joo.
Pra Casa
É, cá, aqui, né!
Eu passei meu tempo aqui sofrendo,
e comendo biscoito de cavalo.
Agora essa merda acabou,
é festa, alegria impossível.
Daquela porta eu corro pra caramba
livre como um homem pela calçada.
Agora é hora de dar um gás no tênis e o soldado vai pra vida civil.
Eu tô indo pra casa,
eu tô indo pra casa.
Nada mais me atinge,
nem o sargento me manda.
Eu tô indo pra casa,
eu tô indo pra casa.
Nada mais me atinge,
nem o sargento me manda.
É, é, é.
Festa junina, Natal e Ano Novo acabaram,
quando se livra, o vinho borbulha.
O capitão não dá folga,
empurra o pedido pra sua bunda.
Não tem mais cercas ao redor,
nem camisa de metal em cima.
Eu me exibo pros perdedores
e 11 meses eu sofri.
Eu tô indo pra casa,
eu tô indo pra casa.
Nada mais me atinge,
nem o sargento me manda.
Eu tô indo pra casa,
eu tô indo pra casa.
Nada mais me atinge,
nem o sargento me manda.
É, é, é.
É, é, é.
Ei, capitão, se vira,
o soldado joga o resto na ladeira.
É, é, é.