395px

Batiste Ceba

La Gossa Sorda

Batiste Ceba

Encara no ha eixit el sol o allà va Batiste Ceba;
Dos cassalles dins del cos l’aixada al coll camí de l’horta,
Però avui tot es diferent se’n adonava Batiste Ceba,
Les pales de l’ajuntament li estàn destrossant la terra.

Se’n recorda el ti Batiste de quant era xicotet
Que son pare li ensenyava a laurar bé
De cada dia d’estiu cremant-li el sol al llom
De com li han fet patir sempre eixos cabrons.

Volen fer una carretera i li tombaren sa casa,
L’alqueria més bonica de tota la comarca,
Ja no beurà aigua del pou ni podrà collir tomaques,
Li estàn furtant la vida els fills dels camises blaves.

Se’n recorda el ti Batiste de quant era xicotet
Que son pare li ensenyava a laurar bé
De cada dia d’estiu cremant-li el sol al llom
De com li han fet patir sempre eixos cabrons.

Encara no sòn deu, i el sol ja crema
Encara no sòn deu, i el sol ja crema

El meu xiquet es l’amo
Del corral i del carrer
De la figuera i la parra
De la flor del tarojer.

Batiste Ceba

Encarando, o sol ainda não saiu, lá vai Batiste Ceba;
Dois sacos dentro do corpo, a enxada no pescoço, caminho da horta,
Mas hoje tudo é diferente, percebia Batiste Ceba,
As máquinas da prefeitura estão destruindo a terra.

Ele se lembra, o Batiste, de quando era pequeno
Que seu pai lhe ensinava a trabalhar direito
Todo dia de verão, o sol queimando suas costas
De como sempre sofreu por causa daqueles filhos da mãe.

Querem fazer uma estrada e derrubaram sua casa,
A melhor propriedade de toda a região,
Já não vai beber água do poço nem poderá colher tomates,
Estão roubando sua vida, os filhos das camisas azuis.

Ele se lembra, o Batiste, de quando era pequeno
Que seu pai lhe ensinava a trabalhar direito
Todo dia de verão, o sol queimando suas costas
De como sempre sofreu por causa daqueles filhos da mãe.

Ainda não são dez, e o sol já queima
Ainda não são dez, e o sol já queima

Meu menino é o dono
Do curral e da rua
Da figueira e da parreira
Da flor da laranjeira.

Composição: