Reservista Purahéi
Tekove vai ndajeko hosãva
Ha uperehae anga namanói
Chácore he'i che irûngue ohasáva
Ndéje haimete nachera'ãrõi
Karia'y ñaña nemoporãséva
Je og̃uahê nde rópe ka'aru pytû
Ha nde haimete remombo che réra
Ha remondoho ñane mborayhu
Nanemandu'áipa ra'e upépe
Ku pyharevépe santomi rovái
Eréramo chéve nde páy nde képe
“Nde rekoviarã ndajuhuva'erãi”
Upe ne ñe'ê ahypýi ysapýpe
Ha che korasõme aipyhy añotỹ
Araha chepýri ñu ha ka'aguýpe
Ha ág̃a ajerévo ajuhu ipoty
Kóina rojuhu jepiverõguáicha
Rasa nderory ha akói cherayhu
Ere aipo jaguápe nde reikuaaháicha
Ouha ijára, anive oguahu
Ñorairõ opáma, haime ndaroviái
Ya ñaime jeýma ñande oñondive
Ñande rogamíme santomi rovái
Ñañopê ojuehe ñande rekove
Reservista Purahéi
A vida vai se esvaindo
E a gente se perde na caminhada
O chacoalhar diz que meu irmão se foi
Você quase não se lembra mais
A dor da saudade te consome
Quando chega a tarde, a sombra pesa
E você quase não pronuncia meu nome
E me manda embora com seu amor
Você não se lembra mais, né?
Na madrugada, a saudade grita
Quando eu te vejo, você me olha
"Pra sua vida eu não posso voltar"
A sua voz ecoa na memória
E meu coração se aperta em solidão
Amanhã eu vou seguir por esse caminho
E agora, ao andar, eu vejo a flor
Aqui nos encontramos como sempre
A tristeza é sua e aqui é meu amor
Diz que eu sou só um cachorro na rua
Mas não tem dono, nunca vai se calar
A guerra acabou, e a gente não se separa
Já estamos juntos de novo, nós dois
Na nossa casa, a saudade grita
E a gente se abraça, nossa vida
Composição: Agustín Barboza, Félix Fernández G.