Roosteitk
œle vete, ìle kìlmav¤reluste
œle maa, ìle vererooste
œle taeva, ìle laanehììdest
œle tule, hirmust enda ees
Hingepeegel, valgus l¤bi rinna
P¤iksekahkjus su v¤rvim¤ngu s¤ras
Tuhat aastat kalkusega sur'tud
Sånu vormi såna enda p¤rast
M¤damaigulised silmad
Laukahångul naerusuu
Lihtatuumast naha pinnal' vale
Tormiendest kalbe hinguspale
œle vete maa, mis ahnelt neelab
Tåde v¤ljast, mitte seest
œle taeva tuli tukis håågub
Tasahilju peletab silmilt eest
Hirmu enda ees
Piisakaupa ìles mullapinnast
Vabad meelelt, vabad sisevimmast
Murukamar ìlekohut k¤tkeb
P¤rlipiisku, langend p¤rleid taga itkeb
Roosteitkul!
Caminho de Ferrugem
água vai, eu me sinto tão perdido
terra seca, eu vejo o que me devora
céu escuro, eu me escondo na bruma
futuro incerto, medo na minha frente
Espelho da alma, luz que atravessa o peito
Sombra do sol, sua cor me engana
Mil anos sufocados pela dor
Palavras moldam a forma por causa de mim
Olhos de melancolia
Sorriso de quem não se importa
A verdade na superfície da pele
Alma pálida, fugindo da tempestade
água vai, terra que devora com avareza
Medo de fora, não de dentro
céu em chamas, a luz se apaga
Devagar, o medo se afasta dos olhos
Medo na minha frente
Gotas caem do solo
Livres na mente, livres da raiva interna
A grama esconde o terror
Pérolas de lágrimas, atrás das flores que caem
Caminho de ferrugem!