395px

Queria

Mario Merola

Vurria

Dint'a na casarella fredda e scura,
addó' na vota 'n ce traseva 'o sole,
mo stóngo io sulo e tengo na paura
ch'a poco a poco mme cunzuma 'o core.
Paura ca mme struje 'sta malatia
senza vedé cchiù Napule,
senza vedé cchiù a te.

Vurría turná addu te,
pe' n'ora sola,
Napule mia,
pe' te sentí 'e cantá
cu mille manduline.

Vurría turná addu te
comm'a na vota,
ammore mio,
pe' te puté vasá,
pe' mme sentí abbracciá.

'Sta freva
ca nun mme lassa maje!
'Sta freva
nun mme fa cchiù campá.

Vurría turná addu te
pe' n'ora sola,
Napule mia,
vurría...vurría...vurría,
ma stóngo 'ncróce!

'Sta freva
ca nun mme lassa maje!
'sta freva
nun mme fa cchiù campá.

Vurría turná addu te
pe' n'ora sola,
Napule mia,
vurría...vurría...vurría,
Napule mia.

Queria

Dentro de uma casinha fria e escura,
adonde antes entrava o sol,
agora estou só e sinto um medo
que aos poucos consome meu coração.
Medo que me estrangula essa doença
sem ver mais Nápoles,
sem ver mais você.

Queria voltar pra você,
por uma hora só,
minha Nápoles,
para te ouvir cantar
com mil bandolins.

Queria voltar pra você
como antes,
meu amor,
para poder te beijar,
para me sentir abraçado.

Essa febre
que nunca me larga!
Essa febre
não me deixa mais viver.

Queria voltar pra você
por uma hora só,
minha Nápoles,
queria... queria... queria,
mas estou em apuros!

Essa febre
que nunca me larga!
Essa febre
não me deixa mais viver.

Queria voltar pra você
por uma hora só,
minha Nápoles,
queria... queria... queria,
minha Nápoles.

Composição: