Lacreme Napulitane
Mia cara madre,
sta pa trasì Natale
e a stà luntane cchiù me sape amaro...
Comme vurria allummà duie tre biangale
come vurria sentì nu zampugnaro!...
E le ninne mieie facitele o presepio
e a tavola miettite o piatto mio:
facite quanno è a sera d'a Vigilia
comme si mmiezzo a vuie stesse pur'io...
E nce ne costa lacreme st'America
a nuie napulitane...
co' nuie ca nce chiagnimmo 'o cielo 'e Napule
comme è amaro stu ppane!
Mia cara madre,
che ssò, che ssò 'e dinare?
Pe che se chiagne a Patria nun so niente...
Mo tengo quacche dollaro e me pare
ca nun so stato maie tanto pezzente!
Ma sonno tutt'e notte 'a casa mia
e d'e criature mieie ne sento 'a voce
ma a vuie ve sonno comme a 'na Maria
nt'e state 'mpietto 'nnato figlio 'ncroce.
E nce ne costa lacreme st'America
a nuie napulitane
co' nuie che ce chiangimmo o cielo 'e Napule
comme è amaro stu ppane!
M'avite scritto
che Assuntulella chiamma
chi l'ha lassata e sta luntana ancora...
Che v'aggia a dì? Si 'e figlie vonno 'a mamma
facitela turnà chella signora...
Ma no, nun torno. Me ne resto fore,
e resto a faticà pe tutte quante.
E s'aggio perso patria, casa, onore
I sò carne 'e maciello: so emigrante...
E nce ne costa lacreme st'America
a nuie napulitane
co' nuie che ce chiangimmo o cielo 'e Napule
comme è amaro stu ppane!
Lágrimas Napolitanas
Minha querida mãe,
está pra chegar o Natal
mas a distância só me faz sentir amargo...
Como eu queria acender duas, três velas
como eu queria ouvir um tocador de gaita!...
E as minhas canções façam o presépio
e na mesa ponham meu prato:
façam como se fosse a noite da véspera
como se eu estivesse no meio de vocês também...
E nos custa lágrimas essa América
para nós, napolitanos...
com nós que choramos o céu de Nápoles
como é amargo esse pão!
Minha querida mãe,
que sei, que sei dos dinheiros?
Por que se chora pela Pátria, não sei de nada...
Agora tenho alguns dólares e me parece
que nunca fui tão miserável!
Mas sonho a noite toda com minha casa
e das minhas crianças ouço a voz
mas a vocês sonho como a uma Maria
no peito, um filho crucificado.
E nos custa lágrimas essa América
para nós, napolitanos
com nós que choramos o céu de Nápoles
como é amargo esse pão!
Vocês me escreveram
que Assuntulella chama
quem a deixou e está longe ainda...
O que eu vou dizer? Se os filhos querem a mãe
façam ela voltar, aquela senhora...
Mas não, não volto. Fico fora,
e continuo a trabalhar por todos.
E se perdi pátria, casa, honra
sou carne de açougue: sou imigrante...
E nos custa lágrimas essa América
para nós, napolitanos
com nós que choramos o céu de Nápoles
como é amargo esse pão!