Venatoris Plenilunium
Illud tenebrae celat, amentis timeant,
Quia erunt insani in meam potestatem venient
Innumerabilis victimae qua non necavisse sciam
Concurrite, debiles, ad caecam silvam:
Nox ostendit arcana mortalibus,
Mea est assequendi gloria ea
Vestrum artibus contremiscere
Illecebras est venate mea
Prosternite, moltitudum, coram irae; eiulate
Dum aethera est in pulmones, et in pectus ii
Luna plena mortuum corpora
Lambit post attraxisse sibi vos
Nudi ante cultrum meum
In venatoris plenilunio
Patientur sitim eius ei
Omnia solam conceditur hauriendi,
Quia vos infimi eritis meum
Sanguem…
Quem iratus repudiabo
In morte tenebrarum
Immolantur nescios in
Venatoris plenilunio
Terrae solum sorbes hunc relictum me:
Novi flores luce solis arescent,
Cum ubi ille nihil est ero, erit non iam
Caçador da Lua Cheia
Aquilo que as trevas escondem, temam os insanos,
Pois virão insanos sob meu domínio.
Incontáveis vítimas que não sei se matei,
Reúnam-se, fracos, na floresta cega:
A noite revela segredos aos mortais,
Minha é a glória de alcançá-los.
Vossas artes fazem tremer,
As iscas são minha caça.
Prosternem-se, multidões, diante da ira; gritem
Enquanto o ar entra nos pulmões, e no peito vai.
A lua cheia lambe os corpos mortos,
Atrai vocês para si.
Nus diante da minha lâmina,
Na lua cheia do caçador.
Suportem sua sede,
Tudo é permitido para saciar,
Pois vocês serão os mais baixos para mim,
Sangue...
Quem eu, irado, repudiar
Na morte das trevas,
Serão imolados os incautos
Na lua cheia do caçador.
A terra só absorve o que deixei:
Novas flores murcharão sob a luz do sol,
Quando onde eu não estiver, não haverá mais.