Selvmord
En flod siver ut av mine årer, mörkt blod, denne varme søte strømmen som gir livet,
siver obønnhørlig utover, stivner på bakken, dekker den lik nattens stjerner om dagen!
sneen med sin klare, skarpe kulde, faller lydløst, dekker min dodelig oppskårede
kropp, og i dypet av denne skog, graver den ned som nattens stjerner om dagen!
Aldri mer sol, på min hud, ikke mer tårer, i min sjel, ikke mer vodsomt hat, i min
bevissthet, ingen vissen kjaerlighet, i mitt sorte hjerte! ...og i drømmenes, slott,
følger den store, ravnen min reise, tross alt beundrer, je denn vinteren som
forvandles til en var jeg aldri får se!
Suicídio
Um rio escorre pelas minhas veias, sangue escuro, essa quente e doce corrente que dá vida,
sai sem piedade, endurece no chão, cobre os corpos como as estrelas da noite durante o dia!
a neve com seu frio claro e cortante, cai silenciosamente, cobre meu corpo mortalmente cortado,
e no fundo desta floresta, enterra-se como as estrelas da noite durante o dia!
Nunca mais sol, na minha pele, não mais lágrimas, na minha alma, não mais ódio voraz, na minha
consciência, nenhum amor murchando, no meu coração negro! ...e no castelo dos sonhos,
o grande corvo acompanha minha jornada, apesar de tudo admira, essa inverno que
se transforma em um calor que nunca verei!