Mestlied
Het zijn de tranen die niet komen
Omdat niemand ze mag zien
De stank van schuld en denken
Dat je het verdient
Het zijn de handen van je vader
Die je bijna vergat
Die je plotseling weer voelde
Toen je vriendje aan je zat
Het is de tumor in je kop
Een doodgeboren kind
Verslaving aan het denken
Wat een ander van je vindt
Het is afgewezen worden
Door een moeder die te groot is
Het is niks meer kunnen zeggen
Omdat iemand plotseling dood is
Het is een berg verdrongen afval
Van wat je niet meer wilt weten
Je eigen mesthoop
De hoop om te vergeten
Je bent de luchtverfrisser
Van je eigen berg stront
Je bent alleen de pleister
Op je eigen wond
Als ik verschrikkelijk kwaad ben
Dan is dat niet eens de helft
Want het broeit, het stinkt en het rot
Als ik verschrikkelijk kwaad ben
Dan is dat niet eens de helft
Want het broeit, het stinkt en het rot
In de beerput van mezelf
Canção da Morte
São as lágrimas que não vêm
Porque ninguém pode ver
O fedor da culpa e do pensamento
De que você merece
São as mãos do seu pai
Que você quase esqueceu
Que de repente você sentiu de novo
Quando seu namorado estava com você
É o tumor na sua cabeça
Um filho natimorto
Vício em pensar
No que os outros acham de você
É ser rejeitado
Por uma mãe que é grande demais
É não conseguir mais dizer nada
Porque alguém de repente morreu
É uma montanha de lixo reprimido
Do que você não quer mais saber
Sua própria pilha de merda
A esperança de esquecer
Você é o desodorante
Da sua própria montanha de estrume
Você é só um curativo
Na sua própria ferida
Quando estou terrivelmente bravo
Isso nem é a metade
Porque ferve, fede e apodrece
Quando estou terrivelmente bravo
Isso nem é a metade
Porque ferve, fede e apodrece
Na fossa de mim mesmo